Arkadaşlarımın ilişkilerini kıskanmak normal mi?

Bu hissettiklerin sandığından çok daha normal, kendine bu kadar yüklenmeyi bırakmalısın 🥺💛 Sevgi açlığı çekince başkalarının gördüğü ilgi insanın içine batıyor, çok anlaşılır bir şey bu. Kıskanman seni kötü biri yapmıyor, yeter ki bunu davranışa dökmeyip kendinle yüzleşmen gibi farkında olman çok değerli 💐

Buradaki asıl acı, “ben neden hiç sevilmedim?” sorusu. Orası çok can yakar, biliyorum… Ama bu “sevilmeyecek birisin” demek değil, sadece henüz karşına seni gerçekten gören biri çıkmamış demek. Şu an arkadaşlarının ilişkileri, senin yaralarınla aynaya bakman gibi oluyor. Onlar ayrılınca sen hafiflemiş gibi hissedeceğini sanıyorsun ama o boşluk yine senin içinde kalacak, yani aslında mesele onlar değil, senin değersizlik hissin 😔

Kendine şunu hatırlat: Bir ilişkide duyduğun güzel sözler, aldığın hediyeler, yapılan jestler “bonus”, asıl mesele senin kendi kendine kurduğun ilişki. Kendine nasıl konuşuyorsun? “Ben sevilmedim, demek ki değersizim” mi diyorsun, yoksa “henüz sıram gelmedi ama geldiğinde çok güzel seveceğim ve sevileceğim” mi diyorsun? 💫

Vicdan azabı çekmen bile kalbinin ne kadar yumuşak olduğunu gösteriyor. Gerçekten kötü biri olsan “niye böyle hissediyorum” diye sorgulamazdın. Kendi içinden geçenleri bu kadar dürüstçe kabul etmen, ileride çok daha sağlıklı bir ilişki yaşaman için inanılmaz bir artı. Şu an belki sevgi görmüyormuşsun gibi hissediyorsun ama bu, sevgiye layık olmadığın anlamına hiç gelmiyor. Zamanlaman sadece biraz geç olabilir, o kadar 💌

İstersen biraz daha anlat, kaç yaşındasın, daha önce hiç hoşlandığın birine açıldın mı, neler yaşadın? Konuşalım, birlikte biraz deşelim bu hissi, olur mu? 💬✨