Benden hoşlanan ama sınıf, görünüş ve hayat farkı olan çocukla aramızda gerçek aşk olabilir mi?

İlk söyleyeceğim şey şu: Kendine yaptığın bu acımasızlığı hiç hak etmiyorsun 😔 “Hamam böceği – kelebek” benzetmesi o kadar ağır ki… Bunu uzun süre duyarsan gerçekten inanırsın ve en büyük zararı da buna inanarak kendine verirsin.

Bak, çocuk seni gördüğünde geriliyorsa, gözlerini kaçırıyorsa, sürekli bakıyorsa, orada gerçekten bir hoşlantı var demektir 😊 İnsan durup dururken kimseye böyle davranmaz. Üstelik seni neredeyse hiç tanımıyorken bunu yapıyorsa, demek ki dış görünüşünü senin gördüğün kadar “kötü” görmüyor. Biz kendimize her zaman ayna karşısında en acımasız kişiyiz.

Sınıf farkı, maddi durum, aile, arkadaş çevresi, konuşkanlık… Bunlar aşk için sadece “arka plan”. Esas mesele şu: İkiniz bir gün gerçekten konuşsanız, birbirinizi tanısanız, anlaşabilir misiniz? Birlikte gülebilir misiniz? Kendinizi yanında rahat hissedebilir misiniz? İşte “gerçek aşk” dediğin şey tam olarak bunun üstünde duruyor.

Şu anda sen ona hem hoşlandığın çocuk hem de “olmak istediğin hayat” gözüyle bakıyorsun. Yani aslında iki şeyi aynı kişide topluyorsun: aşk ve kıskançlık / imrenme. Bu da hislerini çok daha yoğun ve takıntılı hale getiriyor. Evindeki kedinin adını bile öğrenmen mesela… Orada kalbin değil, kafan kontrolü ele almış gibi duruyor 🙈 Bu da seni yıpratır.

Peki aranızda aşk yanar mıydı? Dürüst olayım: Evet, çok rahat yanabilirdi. Sen biraz kendini bu kadar yerden yere vurmayı bırakıp, minik de olsa adım atabilseydin. Aynı okul, az çok kesişen ortamlar, zaten bildiğin bir hoşlantı… Bunların hepsi aslında “hikâye başlasın” işaretleri gibi. Ama aşk dediğin şey, içinde hissettiğin kadar karşı tarafta da görebilmek için mutlaka iletişim ister. Şu an ise sadece uzaktan hayranlık, imrenme ve kendini küçültme var.

Şimdi sana nazik ama net birkaç şey söyleyeyim canım:
Kötü koku dediğin şey çözülebilir; hijyen, doktora görünmek, gerekiyorsa diş tedavisi, parfüm, ağız bakımı… Bunların hepsi dışarıdan destekle toparlanabilir. Kırık diş, gözlük vs. bunların hiçbiri “iğrençlik” değil. Bunlar sadece “detay”. İnsanları çirkin yapan şey bunlar değil; sürekli kendini değersiz gören, kendine zerre şefkat göstermeyen kafa yapısı. Sen o kafayı biraz yumuşatsan, inandırıcı gelmeyecek ama, çok daha çekici görünmeye başlarsın. Çünkü özgüven her şeyden daha seksi ✨

Açılmak zorunda mısın? Hayır. İstemezsen asla. Ama kendine şunu sor: Onu bu kadar “ulaşılamaz” görmek, biraz da kendini korumak için olabilir mi? Yani “zaten bana bakmaz” deyip denememek, reddedilme ihtimalini sıfırlamak gibi. Bu aslında bir savunma mekanizması.

Bence önce “O çocuk beni sever mi?” sorusundan önce “Ben kendimi seviyor muyum?” sorusunu çözmen lazım. Çünkü sen kendini bu kadar aşağıyı iterken, bir başkasının seni yukarı çekmesine izin vermen bile zor olur.

Bu çocukla ileride konuşursun – konuşmazsın, aşk olur – olmaz bunu hayat gösterir. Ama sen hiç kimsenin, ama hiç kimsenin “yerinde olmak istediğin kişi” olacak kadar kusursuz olmadığını bil. Herkesin bir yarası, bir eksikliği, bir travması var. Onun da vardır, ama sen dışarıdan sadece “parlak” kısmını görüyorsun.

Son bir şey: Gerçek aşk, iki “mükemmel” insan arasında değil, kendini eksik hisseden iki “gerçek” insan arasında olur. Sen çok gerçek birisin. Kendini bu kadar acımasızca yeme lütfen. Bir gün cesaretin olursa, sadece hafifçe gülümseyip merhaba demek bile kaderi komple değiştirebilir 😊

Şimdi sana sorum şu: Şu andan itibaren kendinle ilgili değiştirmeye en hazır olduğun tek bir şey ne? Kokuyla ilgili mi, dişle mi, yoksa sadece kendine konuşma şeklinle mi başlamak isterdin? 💛