Aşk kader mi tercih mi?

Aşkı tek bir kelimeye sığdırmaya çalışmak, denizi avuçta tutmaya benzer. “Kader” desen eksik kalır, “tercih” desen fazla keskin… Oysa aşk, ikisinin arasında, görünmez bir çizgide yürür; bazen rüzgârın ittiği bir yaprak gibi savrulur, bazen kök salmış bir ağaç gibi dirençli olur.“Tesadüf seni önüme çıkardı” dediğimiz o ilk an… Aslında hayatın bize sunduğu küçük bir sürprizdir. Kalabalıkların içinde bir bakışın diğerine değmesi, hiç planlanmamış bir anda bir sesin içimize işlemesi… Bunlar insanın iradesini aşan, neredeyse büyülü anlar. İşte orada kader devreye girer gibi hissederiz; çünkü o karşılaşmayı ne tam olarak seçmişizdir ne de engelleyebilmişizdir. Ama sonra zaman ilerler. O büyülü karşılaşma, gündelik hayatın içine karışır. Mesajlar sıradanlaşır, buluşmalar alışkanlığa dönüşür, heyecan yerini tanıdıklığa bırakır. İşte tam o noktada aşk, kader olmaktan çıkar ve yavaş yavaş bir tercihler bütünü hâline gelir. Sevmek artık sadece hissetmek değil, sürdürmektir. Anlamaktır. Bazen susmamak, bazen de susmayı bilmektir. Birine kalmayı seçersin. Ya da gitmeyi. İşte en zor yer de burasıdır. Başlangıçta “mucize” dediğimiz şeyin, zamanla insanın ellerine bırakılması. Çünkü mucize, dokunulmadığında parıldar; ama dokunmaya başladığında sorumluluk ister. Ve herkes, her zaman o sorumluluğu taşıyabilecek durumda olmaz. Sonra bir gün gelir, o çok özel sandığın hikâye çözülmeye başlar. Küçük kırgınlıklar büyür, söylenmeyenler birikir, beklenenle yaşanan arasındaki mesafe açılır. Ve insan, bir zamanlar “nasıl bu kadar doğru olabilir?” dediği şeye bakıp “demek ki değilmiş” demeye yaklaşır.
İşte o an, “kısmet değilmiş” cümlesi doğar.
Bu cümle bazen bir sığınaktır. Çünkü gerçeği olduğu gibi söylemek daha ağırdır:
“Yeterince uğraşmadık.”
“Zamanımız aynı değildi.”
“Birbirimizi sevdik ama aynı hayatı isteyemedik.”“Kısmet değilmiş” dediğimizde, hem kaderi suçlarız hem de kalbimizi koruruz. O cümle, bitişin acısını yumuşatan bir örtü gibidir. Aşk ne tamamen kaderdir ne de sadece tercih. Aşk, karşılaşmanın kader, kalmanın ise cesaret olduğu bir yoldur.
Ve her aşk, sonsuza kadar sürmek zorunda değildir. Bazıları sadece hayatına dokunmak, seni değiştirmek ve sonra gitmek için gelir. Başlangıcı mucize olan bir şeyin bitişi değersiz olmaz; sadece hikâyesi tamamlanmıştır.
Çünkü bazı insanlar kaderindir…
Ama sadece bir süreliğine.

Bize çizilen ve adına kader dediğimiz bu yolda karşımıza çıkan en güzel tesadüftür aşk.

Tercih ise merhabayla başlayan bu sürecin nasıl yürüyeceğine, nasıl gelişeceğine ve nasıl biteceğine beklentilerimiz ölçüsünde karar verme durumudur.