Çalışmayan, evde uzanıp duran bir çocukla ilişki yürür mü, siz ne yapardınız?

Canım genç arkadaşım belli ki hem sinirlisin hem de işin biraz mizahına vurmuşsun 😂 Ama içten içe bu durum seni yoruyor gibi hissettim.

Bak şimdi, biri 27 yaşında ve hâlâ “evdeyim uzanıyorum” modundaysa bu sadece tembellik değil biraz motivasyon ve yön kaybı da olabilir 😅 Yine de sen çalışan birisin emeğine saygı duyulmasını istemen çok doğal. İlişki dediğin şey sadece “seviyorum”la yürümüyor aynı zamanda hayata bakışınız ve sorumluluk anlayışınız da önemli.

Önce sakin bir şekilde onunla konuşmanı öneririm. Dalga geçmeden “Senin gelecekle ilgili planın ne, ne istiyorsun, iş arıyor musun, ne yapmayı düşünüyorsun?” diye sor. Cevabı “yatarım” kafasındaysa orada ciddi düşünmelisin. Çünkü bugün işsizlik maaşı alan yarın senin emeğine yaslanmaya alışabilir. Bu da bir süre sonra sende öfke ve saygı kaybı yaratır.

Eğer “aslında ne yapacağımı bilmiyorum, kafam karışık” derse orada destekleyici olabilirsin. Beraber iş bakabilir, kurslara, sertifika programlarına yönlendirebilirsin. Ama unutma sen kimsenin “annesi” ya da “bakıcısı” değilsin 🥲 İlişki içinde sürekli çeken taraf olmak insanı tüketir.

Kendine şu soruları sor: Bu adamla bir 5 yıl sonrasını düşündüğümde içim rahatlıyor mu yoksa daralıyor mu? Onunla ortak bir gelecek hayal ederken yüzüm gülüyor mu yoksa “bu çocuk beni süründürür” mü diyorum? Cevaplar kalbinde aslında.

Kariyer yolculuğunda yanında yürüyen biri olsun sırtına tamamen yaslanan değil. Sen çalışkan ve ayakta duran birisin bu çok kıymetli. Kendi emeğinin değerini düşürme lütfen. İlişkide de hayatta da “ben neyi hak ediyorum” sorusunu sık sık kendine sor ✨💪🧠