Sevmek/Sevilmek neden bu kadar değersizleşti?

Bazen insan, kalabalığın ortasında bir sessizliğe düşer. Herkes konuşuyordur ama hiçbir söz kalbe değmez. İşte sevmenin ve sevilmenin değersizleştiğini düşündüğün anlar, tam da böyle zamanlarda doğar. Çünkü sevgi artık bir “hâl” olmaktan çıkıp bir “alışkanlık” gibi tüketiliyor; hızlı, yüzeysel ve çoğu zaman unutulmaya hazır. Oysa sevmek dediğin şey, bir insanın içine yavaş yavaş yerleşen bir misafir gibiydi eskiden. Gürültü yapmazdı, gösterişi sevmezdi. Sabır isterdi, emek isterdi. Beklemeyi bilirdi. Şimdi ise herkes aceleci; duygular bile zamana karşı yarışıyor. Kimse beklemek istemiyor, kimse anlamak için eğilmiyor. Herkes hissettiğini sandığı şeyin aslında sadece bir anlık heves olabileceğini fark etmiyor ya da fark etmek istemiyor.
Belki de sorun, duyguların yok olması değil… Duyguların taşıyıcısı olan insanların yorulması. Sürekli hayal kırıklığına uğrayan bir kalp, bir süre sonra kendini korumayı öğrenir. Daha az hisseder, daha az bağlanır, daha az inanır. Ve böyle böyle, bir zamanlar derin olan nehirler sığlaşır. İnsanlar ciddiyetsizleşmez aslında; sadece derinleşmekten korkar hâle gelirler. Çünkü derinlik, beraberinde kırılma ihtimalini getirir. Senin canını sıkan şey, belki de bu çağın hızına ait olmayan bir kalbe sahip olman. Çünkü bazı insanlar hâlâ sevgiyi bir “geçiş” değil, bir “yerleşme” olarak görür. Onlar için sevgi, gelip geçen bir duygu değil; kök salan bir varlıktır. Ama böyle düşünenler azaldıkça, onların dünyası daha yalnız, daha sessiz olur.
Yine de şunu unutmamak gerekir. Bir şeyin az bulunması, onun değersizleştiği anlamına gelmez. Aksine, belki de gerçek sevgi hiç bu kadar kıymetli olmamıştı. Çünkü artık onu taşıyabilenler, gerçekten isteyen ve gerçekten hissedebilenler. Belki de mesele, herkesin sevgiyi kaybetmesi değil… Onu hâlâ arayanların, yanlış kalabalıkların içinde sıkışıp kalmasıdır.
Ve belki de en acı olan şu. Sevgi yok olmuyor. Sadece, onu hak etmeyen ellerde hızla tükeniyor.

Sevmek yumuşaklık ister. Sevmek demek kıskanmak ve duygu emcüklemesi yapmak demek değildir. Sevmek bir insanı yirmi dört saat düşünüp bütün enerjini bitirmek de değildir. Sevgi bir öfori kaynağı olarak kullanılıp, kendini bir kokain bağımlısı gibi titretmek hiç değildir. Sevgi herhangi bir çıkar söz konusu olmadığı durumlarda bile hayata karşı duyulan sevinçtir sadece. Keyfi yerinde iki insan bir araya gelir, sohbet eder ve hayat bir aradayken daha güzel olur. Olay bu aslında ama yok illa s*kicem, yok illa ilgi isterim, yok mk rahat batıyor kaos lazım suç lazım, adrenalin lazım deniyor. Bandi Jumping öneririm.

İnsanlar birbirlerine yatırım yapıyor. güven duyulan yere yatırım gider, yoksa yatırım yapılmaz. kimse enayi değil ve ön göremediği şeylere yatırım yapmaz. para kolay kazanılmıyor. yatırımın batma riski yüksek. burada riski alan tek taraf olduğu için ve karşı taraf risk almadığı için yatırımı kolayca batırıp karşı tarafın zarar görmesini umursamıyor. iki taraf da ortaya bir şeyler koyacak ve bu şekilde yatırımlarına sahip çıkacak. bu koşullar yatırım yapılabilir seviyeler değil.

Aslında herkesin deli gibi sevmeye ve sevilmeye ihtiyacı var günümüz insanı sevgi açlığında geberiyor fakat Kimse kimseyi sevmeye yanaşmıyor Çünkü sevmenin ve sevilmenin bir maliyeti bir bedeli var Kimse o Bedeli ödemeye yanaşmıyor Ve dahası kimse kalbini bir kişide istikrarlı kılmak istemiyor 3 gün birisi ile cilvelesiyim 4. gün bir başkasını zıplayayım derdinde böylesine tuhaf bir kafa yapısına sahip günümüz insanı