Çok sevmek bir işe yarıyor mu?

Çok sevmek bazen hiçbir kapıyı açmaz; sevilen dönüp bakmaz, beklenen gelmez, eksik tamamlanmaz. Ama yine de insanı değiştirir. Çünkü insan en çok, bir şeyi gerçekten severken kendini tanır. Belki dünyayı değiştirmez; ama insanın içindeki dünyayı altüst eder. Kalbine sabrı öğretir, yokluğun sesini duyurur, bazen de susmanın ne kadar ağır olduğunu gösterir. İnsan, sevdiği kadar incinir; ama aynı ölçüde derinleşir de.
Bazı sevgiler kavuşmak için değil, insanın ruhuna bir iz bırakmak içindir. Geçip gitmezler; bir şarkının arasında, bir sokak köşesinde, ansızın geri dönerler. Ve insan anlar: O sevgi bitmemiştir, sadece şekil değiştirmiştir.
Belki çok sevmek bir “sonuç” değildir; bir hâl, bir karakter meselesidir. Çünkü herkes hoşlanır, ama herkes sevemez. Çok sevmek, biraz cesaret işidir; kırılacağını bile bile kalbini açık bırakmak gibi. Yani evet… Çok sevmek bazen hiçbir işe yaramaz gibi görünür. Ama insanı insan yapan şeylerin çoğu da zaten öyledir.