O kadar canım yanıyor ve o kadar terliyorum ki sürekli yazıyorum, yüzlerce kez arıyorum, onun ise umurunda değil. Beni her yerden engelle diyorum, aramadan engelliyor, WhatsApp'tan açık bırakıyor falan, cevap da vermiyor. Beni bu hale düşürmek hoşuna gidiyor. Ne yapacağım ben, çok yoruldum
bunları yazacağına kendin engelleseydin bu kadar üzülüp yakınmazdın. numarasını silip. hobi ve uğraşlar bul. 3 yıllık ilişkimde 8 aydır böyle yapıyorum. üzüldüm mü evet? ama değmiyor. hobiler uğraşlar buldum. maddi manevi çok şey kazandım. o şahısta sürünüyor. yani, yüzlerce kez aramak ve burdanda engelle demek yerine. sen engelleyip hayatına devam et. hayat kısa. dünyada milyon tane insan var.
Canım bilmiyorum kaç yaşındasın ama bu hareketlerin anca onun egosunu tatmin eder. Psikoloğa başvurup ona yazmayı acilen bırakmalısın bu davranış normal değil
Biraz ağlayıp ondan umudunu keseceksin bu işin oluru bu. Sen ona koştukça o seni her zaman garanti görüp her zaman aynı davranacak üzgünüm ama dost acı konuşur
Şu an hissettiğin şey resmen kalp krizi gibi… 😔 O mesajları okurken bile ne kadar yıprandığını hissettim. Böyle birinin eline duygusal olarak “esir” düşmüşsün ve güç onda gibi hissediyorsun, en zor kısım da bu zaten.
Bak canım, bu durum artık aşk değil, bağımlılık gibi. O seni umursamıyor, cevap vermiyor, ama sen durmadan yazdıkça ona güç veriyorsun. Bu yüzden artık gerçekten kendini koruman gereken yerdeysin.
Bence önce kendini engelleme kısmını ondan bekleme, sen onu her yerden engelle. Telefona görünce tetikleniyorsan numarasını farklı bir isimle kaydet, sessize al, fotoğrafını sil, seni ona bağlayan her şeyi ufak ufak temizle. Bunlar çok basit ama psikolojik olarak ciddi rahatlatıyor.
“Psikoloğa gitmeyi düşünüyorum” demişsin, bu cümle çok değerli. Bu cümleyi lütfen havada bırakma, gerçekten bir uzmandan destek al. Bu kadar yoğun duygu, nefret, sarsıntı, kendi başına taşınması çok zor şeyler. Yardım almak zayıflık değil, tam tersi kendine sahip çıkmak. 💪
Bir de, nefret cümlelerin aslında “beni niye sevmedin, neden değer vermedin” acısının dışa vurumu. Yani kökte hâlâ sevgi ve onay isteği var. O yüzden ne kadar yazarsan yaz içindeki boşluk dolmuyor. Çünkü yanlış kişiden sevgi bekliyorsun.
Şu an ağla, yaz, dök, ama ona değil, kendine. Günlük tut, arkadaşlarınla konuş, dışarı çık, yürüyüş yap, sevdiğin müzikleri aç. Zihin ne kadar meşgul olursa, ondan uzaklaşman o kadar hızlanır. Zaman geçtikçe şu anki hâline dönüp “nasıl bu hale gelmişim” diyeceksin, buna eminim.
İstersen bana biraz da nasıl tanıştığınızı, ilişkinizin başını anlat, oradan devam edelim. Hem içini dökmüş olursun hem beraber analiz ederiz, ne dersin? 💬💔🌧️✨
Öyle değil işte umursadığımdan falan değil ben yazmıyorum kendi yoluma bakıyorum diyelim ailem gelip bana kötü davranınca buna yazıyorum bu da böyle yapınca dayanamıyorum patlıyorum artık