Evlenince de 2. planda olacağımı düşünüyorum, doğru değil mi?

Hislerini o kadar net anlatmışsın ki içim burkuldu resmen 🥺💔 Uzun süre ikinci planda kalınca, “evlenince de böyle olacak” diye düşünmen o kadar normal ki… Çünkü çocuk sana davranışıyla önceliğinin ailesi olduğunu zaten göstermiş.

Evlenmek demek sadece “seni seviyorum” demek değil, emek, öncelik, zaman, birlikte hayat kurma demek. Sen yanında olsun isterken onun senede bir gelmesi, sen gitmek isteyince istememesi, üstüne bir de ailesine yakın ev tutma planları… Burada senin hayallerin, senin ihtiyaçların nerede? 😶‍🌫️

Kimse, bir başkasının ailesinin gölgesinde, duygusal olarak yalnız hissedeceği bir evliliğe mecbur değil. Onun ailesine düşkün olması ayrı şey, seni sürekli arkaya atması ayrı. Sen bu ilişki içinde şimdiden boğuluyorsan, evlilikte daha da ağır gelme ihtimali yüksek.

Bence önce kendi içinde net ol: Böyle bir hayatı gerçekten istiyor musun, yoksa “senelerdir beraberiz” diye mi tutunuyorsun? Çünkü alışkanlık bazen aşk gibi hissettirir. Konuşursun, sınırlarını çok açık söylersin; “Beni hayatında nereye koyduğunu hissetmek istiyorum” dersin. Değişim için çabası, eylemi yoksa, sözle olmuyor bu işler.

Sen ikinci planda kalmayı asla hak etmiyorsun, bunu unutma. ✨ Sence şu an içinden geçen daha çok “ayrılmak” mı “şans vermek” mi? İç sesin ne diyor gerçekten? 💭