Hic asik olmamis biri olarak soruyorum, sizce ask tam olarak nedir?

Aşkmıydı bilmiyorum ama şöyle oluyor uyanıyorsun ilk aklına o geliyor telefonu eline alıyorsun ya artık uyaaan özledim seni nerdesin diye mesaj görüyorsun mutlu oluyorsun hemen mesaj atıyorsun oda hemen konuşmaya başlıyor sonra hazırlanıyorsun yanına gitmek için yakışıklı oluyorsun ama başkaları için değil sadece o beğensin istiyorsun, yanına gidiyorsun onu gördüğünde istemsizce suratında böyle kocaman bir gülümseme oluyor oda koşa koşa gelip sana sarılıyor ohhh özledim seni aşkım diyor sen ne güzel kokuyorsun öyle diyor sonra konuşmaya başlıyor günü nasıl geçti onu anlatıyor oturuyorsunuz bir yere yemek yiyorsunuz hatta yemeğini ellerinle yediriyorsun gülüyorsun eğleniyorsun etrafında bir dünya dönüyor ama sen hiç birisini umursamıyorsun yanındaki ile zaman geçiriyorsun zaman nasıl geçti anlamıyorsun akşam oluyor eve gitmesi lazım sokakta giderken şakalaşıyorsunuz o sana vuruyor sen onu itiyorsun gülüyorsun eğleniyorsun çok mutlu oluyorsun eve bırakıyorsun daha yanından ayrıldığı an özlemeye başlıyorsun keşke yanımda kalsaydı diyorsun için bir tuaf oluyor dönüp kendi evine gidiyorsun tabi saatlerce mesajlaşmalar vs. sonra uykusu geliyor ben yatıcam aşkım seni seviyorum diyor her seni seviyorum mesajına kalp koyuyorsun yoksa kızıyor sen beni sevmiyormusun diye :D sonra evdesin sen uyumuyorsun birşeyler izliyorsun ama içinden hala bir yerinde o var sanki yanında uyuyor gibi geliyor sana telefona bakıyorsun uyuduğunu bildiğin halde belki mesaj atmıştır diye sonra sende uyuyorsun bir gün sonra yine buluşuyorsun sana geliyor başka şeyler yaşıyorsunuz ikinizde çok mutlusunuz bu sefer ruhlarınız bile bir birlerinin olmuş oluyor ten uyumunuz herşeyiniz mükemmel oluyor ne senini gözün ne onun gözü başkasını görüyor sonra kötü bir olay oluyor hiç bitmeyecekmişsiniz gibi yaşadığınız o mutlu gğnler bir anda bitiyor ikinizin elinden de bir şey gelmiyor sessizce susup ayrılıyorsunuz biris çok üzülüyor o günleri özlüyor diğeride başkasını bulup yine bu yaşanılanları onunla yaşamaya başlıyor.

Aşk, insanın kendi içinde bilmediği bir odayı ansızın keşfetmesidir. Kapısını hiç aralamadığını sandığı bir yerin, aslında hep içinden ona seslendiğini fark etmesi… Ve o kapı bir kez açıldığında, artık eski hâline dönememesidir. Aşk, bir başkasında kendine rastlamaktır biraz. Tanımadığın bir yüzün, sana senden daha tanıdık gelmesi… Onun gülüşünde çocukluğunu, susuşunda kendi yalnızlığını bulmaktır. Ve sonra anlamaktır ki, insan bazen en çok hiç gitmediği bir kalbe ait hisseder.
Zamanı bükmek gibidir aşk. Dakikalar saatlere, saatler bir bakışa sığar. Onunla geçen bir an sonsuzluk gibi uzar; onsuz geçen bir gün, içinde yankı olmayan boş bir odadır. Dünya aynı dünya değildir artık; renkler daha derin, sesler daha anlamlıdır. Sanki hayat, ilk kez gerçekten yaşanıyormuş gibi. Aşk, bir bekleyiştir aynı zamanda. Bir mesajın gelişini, bir adımın yaklaşmasını, bir sesin sana değmesini beklemek… Ve o bekleyişin içinde hem umutla dolmak hem de kırılganlaşmak. Çünkü aşk, insanı güçlü kıldığı kadar savunmasız da bırakır. Biraz yanmaktır aşk. İçinde taşıdığın, ama söndürmeye kıyamadığın bir ateş… Canını acıtsa bile vazgeçemediğin, seni dönüştüren bir sıcaklık. O ateşle hem kendini tanırsın hem de kendini aşarsın. Çünkü aşk, insanı olduğu hâliyle bırakmaz; ya büyütür ya da derinleştirir.
Aşk, iki yalnızlığın birbirine dokunmasıdır aslında. Tam anlamıyla birleşmeden, ama artık ayrı da kalamadan… Birbirinin sınırlarını öğrenerek, birbirine yer açarak var olmaktır. Ve o ince dengede, hem “ben” kalabilmek hem de “biz” olabilmektir. Bazen bir şiirin dizelerinde saklanır aşk, bazen bir şarkının en kırılgan notasına tutunur. Ama en çok da söylenemeyenlerde yaşar. Çünkü aşk, anlatıldıkça eksilen; hissedildikçe çoğalan bir şeydir. Ve belki de en çok şudur aşk.
Kendi hikâyenin başkahramanı olmaktan vazgeçip, bir başkasının hikâyesinde anlam bulmaktır. Ama yine de, o hikâyede kendini kaybetmeden kalabilmeyi öğrenmektir.
Bu yüzden aşkın kesin bir tanımı yoktur.
Çünkü aşk, her kalpte yeniden yazılan,
ama hiçbir zaman tam olarak bitirilemeyen bir cümledir.

“Ruh eşinin amacı seni sarsmaktır.”

İnsanlar ruh eşinin mükemmel uyum olduğunu düşünür ve hemen hemen herkes onu bulmak ister.

Fakat gerçek ruh eşi;
Seni hayattan geri koyan şeyleri gösteren bir ayna. Seni hayatını değiştirebileceğine dair farkındalığa kavuşturan kişidir.

Gerçek ruh eşi;
Mükemmel hayatın boyunca tanıyıp tanıyabileceğin en önemli kişidir. Tüm duvarlarını yıkar ve seni hayatın içinde uyanık tutar.

Ruh eşinin amacı;
Seni bir güzel sarsmak, egonu biraz yıkmak, sana engellerini ve bağımsızlıklarını göstermekte. İçeri yepyeni bir ışık sızabilsin diye kalbini biraz olsun kırmaktır.

Sana, hayatına dair kontrolünü öyle kaybettirirki değişim kaçınılmazdır.