Gerçekten doğru insan diye biri var mı?

Belki de “doğru insan”, baştan beri var olan, bir köşede seni bekleyen kusursuz bir varlık değildir. Daha çok, iki ayrı hayatın, iki ayrı geçmişin, iki ayrı yaranın bir noktada kesişip birbirine anlam vermeye başlamasıdır. Yani bir sonuç değil, bir süreçtir. İnsan dediğimiz şey zaten tamamlanmış bir hikâye değildir. Herkes eksik, herkes biraz kırık, herkes biraz yarım gelir dünyaya. Ve çoğu zaman birini ararken aslında kendi eksik parçalarımıza temas edecek birini ararız. Bizi tamamlayacak değil belki, ama bizi anlayacak; eksiklerimizi yargılamadan görebilecek birini…Ama burada ince bir çizgi var. Çünkü “anlaşılmak” ile “idealize edilmek” aynı şey değildir. Birini doğru insan ilan etmek çoğu zaman onun gerçekte kim olduğundan çok, bizim ona yüklediğimiz anlamla ilgilidir.
Aşk, birini kusursuz görmek değil; kusurlarını gördüğün hâlde kalmayı seçmektir.
“Doğru insan” belki de seni hiç üzmeyen değildir. Zaten kimse kimseyi hiç üzmeden sevemez. Ama doğru insan, seni incittiğinde bunu yok saymayan, yüzleşebilen ve seninle birlikte onarabilen kişidir. Bazen biriyle tanışırsın ve her şey çok kolaydır. Sohbet akar, sessizlik bile rahatsız etmez. Sanki yıllardır tanıyormuşsun gibi bir his…Ama kolaylık, her zaman derinlik demek değildir. Bazı insanlar hayatımıza bir şiir gibi girer ama bir cümle bile tamamlayamadan çıkar. Bazen de biri gelir, seni zorlar. Seni kendinle yüzleştirir. Sabrını sınar, korkularını ortaya çıkarır. İlk başta “yanlış” gibi hissedilir. Ama zamanla fark edersin ki o zorluk, büyümenin başka bir adıdır.
İşte o noktada soru değişir.“Bu doğru insan mı?” yerine“Biz birlikte doğru bir şey kurabiliyor muyuz?” olur. Çünkü gerçek bağ, hazır bulunmaz. İnşa edilir. Tuğla tuğla, hata hata, affediş affediş…Ve belki de en acı ama en gerçek tarafı şu. Doğru insan, doğru zamanda karşına çıkmadığında da “doğru” kalamaz.
Zaman, en az karakter kadar belirleyicidir.
İki iyi insan, yanlış bir zamanda birbirine denk geldiğinde, ortaya iyi bir hikâye çıkmayabilir.
Bu yüzden “doğru insan var mı?” sorusunun cevabı biraz da şudur. Evet, vardır… ama tek başına değil. Doğru insan, seninle birlikte “doğru ilişkiyi” kurabilen insandır. Belki de doğru insan:
Yanında kendin gibi olabildiğin, Sessizliğinle anlaşılabildiğin, Gitmek zorunda hissetmediğin,
Kalmanın bir yük değil, bir seçim olduğu kişidir.
Ve en sonunda şunu fark edersin:
Doğru insan, hayatına giren en mükemmel kişi değil, Hayatınla birlikte en gerçek hâline gelen kişidir. Çünkü bazı insanlar bulunur…
Ama bazıları, birlikte yazılır.

Evet var tabiki doğru insan dediğimiz bizlere iyi gelen kötülüğümüzü istemeyenler iyi zamanda ve kotu zamanda yanımızda olup omuz verenlerdir.
Toplumda kotu gün dostu diye bir tabir var ben katılmıyorum asıl dost sen mutluyken önünde seninle mutlu olup seni kıskanmamasıdır.

Doğru insan ya da yanlış insan yoktur. Hayatını güzelleştiren insanlarla, hayat enerjini sömüren insanlar vardır.