Bir insan hem çok sevip hem de aldatabilir mi, yoksa bu sadece bahane mi?

Sevgi, insanın içinde en çok yer kaplayan duygulardan biridir; ama ne yazık ki en kusursuz olanı değildir. Birini çok sevmek, her zaman doğruyu yapmak anlamına gelmez. Çünkü insan, yalnızca sevgiden ibaret değildir; zaafları, korkuları, boşlukları ve bazen de kendi karanlığıyla birlikte yaşar. Bir insan hem sevebilir hem de aldatabilir. Bu, sevginin yokluğunu değil, karakterin kırılganlığını ve iradenin zayıflığını gösterir. Aldatmak çoğu zaman sevgisizlikten değil, sorumluluktan kaçmaktan doğar. İnsan, sevdiğini kaybetmek istemez ama aynı zamanda kendi içindeki eksikliği başka birinde aramaya kalkar. İşte tam da bu çelişkide, sevgiyle ihanet yan yana durabilir. Ama bu, aldatmayı masum kılmaz. Sevgi, sadakati garanti etmez belki; fakat sadakat, sevginin en gerçek sınavıdır. Birini gerçekten sevmek, sadece hissetmek değil, o hisse sadık kalmayı da seçmektir. Bu yüzden “çok seviyordu ama aldattı” cümlesi bir gerçeği anlatır belki, ama aynı zamanda bir eksikliği de fısıldar: Sevgi vardı, ama yetmedi.

Öyle bir dünya yok ya. Sevgi aldatmayı aklından bile geçirtmez. Aptalss yaratıklar sığınıyorlar bu bahaneyle. Bağırmak hatadır, hakaret etmek hatadır, kırmak hatadır.. ama kimse hatayla soyunup sevişmez