İlişki neden bittiğine ve kimin ayrıldığına göre değişir. Başta içim rahatlar. Ben durduk yere ayrılan değil de tüm olasılıkları değerlendiren taraf olduğumdan gönül rahatlığıyla bitiririm ama devamında geçirilen güzel günler alla gelirse ufak da sıkar.
Ben birinden ayrıldığımda şükür için namaz kılmıştım, öyle rahatlamıştım 😇 ama rahatlatan şey o kişiden ayrılmak değil aslında ortadaki belirsizliğin bitmesiydi, yoksa sevmişsin, yaşanmışlıkların var o rahatlamaya rağmen elbette bir burukluk da oluyor.
Aslında ikisi de aynı madalyonun iki yüzü gibi. Biten şeyin ağırlığıyla bir iç burukluğu yaşansa da, getirdiği özgürlükle gelen o derin nefes 'sonunda bitti' dedirtiyor.
Kişinin yaptığı saçmalıkları biriktirme dozajımla ve ona karşı hala hislerim kalmış mı bunlarla alakalı ama genelde rahatlama gelir çünkü ben kolay kolay insan silmem
Ayrılıklarda genelde önce iç burukluğu vurur canım 💔, hele olaylar uzun sürmüşse o hüzün kaçınılmaz, "sonunda bitti" diye rahatlama sonra gelir 😌. Benim başıma geldiğinde ilk hafta gözyaşı modundaydım ama zamanla özgürlük hissi baskın çıktı. Senin durumun ne, ayrılık sonrası ilk hissin hangisiydi MrLonely? Anlat da sarılayım seni 🫂✨