Ayrılığın acısı ne zaman geçer?

10 yıl, 2 çocuk

Ben tek eşli bir erkeğim, kadınıma öyle bağlıydım.. ama son zamanlarda beni maddi açıdan çok yordu ve bitmek bilmeyen azami isteklerine yetişemez oldum..

En son dışarı çıkmak istedi ve hava aşırı soğuktu.. bende çıkarmadım.

Daha sonra bir bardak çay istedim, babanın uşağı yok kalk kendin al deyince aramızda tartışma çıktı.

Bende çok sinirlendim ve dışarı çıktım.. akşam eve geldiğimde kapı duvardı. İçeri girdiğinde kimse yoktu.

Çok cahil bir ailesi olduğundan dolayı devamlı doldurulan eşimi geri getiremedim. Hiç çalıştırmadım.. evinin hanımı ve annesi yaptım..

Şimdi çalışıyor ve dede evinde evlatlarım boynu bükük hem anasız hemde babasız büyüyorlar..

Defalarca çağırdım, çabalasam da, olmadı.

Asla aldatma söz konusu değildir.

Elhamdülillah, böyle bir yolu asla tercih etmedim.

Evlatlarım bile biz burada mutlu değiliz diyorlar..

Ara tatilde evlerine getirdim.. çocuklar 1-2 gün yabancı gibi davrandı.. sonra bir açıldılar ve ev neşelendi..

Bırakırken bacaklarıma yapışıp, baba bizi bırakma diye bütün sokağı ayağa kaldırdılar..

İki hafta oldu ve bu durum beni aşırı yıprattı..

Ama şunu biliyorum ki, evlatlarım birgün bu eve geri dönecek ve baba ve evlat olarak yaşayacağız..

Sabır ile inşallah

İlk zamanlar evet daha sonra kafasını dinlesin diye haftada söylüyorum.

Çok yazıp çabalayınca da, mahkemeden koruma kararı alıyor. Bu sefer tamamen susmak durumunda kalıyorum

Hiç ihlal yapmadım... Kendimi bilen sakin birisiyim. Mahkemeye bana yazıyor diyor, mahkeme direk koruma kararını yapıştırıyor.

Mahkeme hakimi ne yaptı getir dese evine getirmek için söylediğim sözler harici bir şey yok..

6284 sayılı kanunda beyan esas alındığından yapıştırıyor.

Merak etsin diyorsun..

Bir yılı geçti ve ilk günden beri..

Defalarca ve bugün bile..

İletişimsiz.. hiçbir cevap alamıyorum.. telefon numarasını değiştirdi..

Evlatlarımla ev içinde eşim hariç kim varsa onların ki ile görüşüyorum..

Ama yok yok..

Vallahi eğer bir yol varsa yapmaya hazırım..