Neden sürekli yanlış erkeklere denk geliyorum, kısmetim neden bir türlü açılmıyor?

Sanki hayatın içinde görünmeyen bir döngünün içindesin; aynı yüzler, aynı hayal kırıklıkları, farklı zamanlarda ama benzer duygularla tekrar tekrar karşına çıkıyor. Her seferinde “belki bu kez farklıdır” diyorsun, ama sonunda yine aynı yerden kırılıyorsun. Bu da insana ister istemez “ben mi yanlışım, yoksa kader mi bana böyle davranıyor?” sorusunu düşündürüyor.
Oysa mesele çoğu zaman kaderin kapıları kapatması değil, kalbinin tanıdık olana yönelmesidir. İnsan, farkında olmadan kendine tanıdık gelen duyguların peşinden gider; bazen bu duygular güven değil, alışılmış bir eksiklik hissidir. Belki de seni çeken şey, baştan doğru olmayan ama sana tanıdık gelen o belirsizliktir. Ve insan, tanıdık olanı güvenli sanır, hatta canını acıtsa bile. Sevilmek isteği, insanın en derin ihtiyacıdır. Ama bazen bu ihtiyaç, karşındakini olduğu gibi görmek yerine, olmasını istediğin gibi görmene neden olur. Küçük işaretleri görmezden gelirsin, içinden bir ses “burada bir şey var” dese bile susturursun. Çünkü umut etmek, gerçeği kabul etmekten daha kolay gelir. Ama bu, senin değersiz olduğun anlamına gelmez. Tam tersine, sevilmeye bu kadar açık olman, içinde hâlâ kırılmamış bir taraf olduğunu gösterir. Sadece bu açıklığı hak etmeyen insanlara sunuyorsun.
Belki de artık yapman gereken şey, birinin seni seçmesini beklemek değil, senin kimi hayatına alacağını daha dikkatle seçmendir. Çünkü doğru insan, seni bulduğunda bir soru işareti gibi değil, bir cümle gibi hissettirir. Eksik değil, tamamlanmış. Yorucu değil, sakin. Şüpheli değil, net. Geç kalmış değilsin. Sadece henüz doğru kapıdan içeri girmedin.