Aile baskısı, maddi durum ve sınıf farkı yüzünden gerçek aşk gerçekten biter mi, gerçekten seven bırakır mı?

4 aylık bir birlikteliğimiz vardı, her şey çok güzeldi, çok seviyorduk ve hep annene söyle, onayları önemli, ciddi düşünüyorum, kimseyle böyle olmadım, sonrasında olmazsa üzülürüm diyordu. Ben de anneme dedim, annem de işinden dolayı istemedi, maddi olarak eşit değildik. Sonra konuşmayı kestiğimi düşündüler ama sevgilim maddi durumdan dolayı olduğunu bilmiyordu. İstemediklerinin, şu an için bir şey diyemeyiz dediler demiştim. Sonra kardeşim gördü, anneme söyledi, annem de ne olacak dedi. Tanışmanızı istiyorum dedim, sevgilim de tanışmak istedi. Ayarladık ama çok stresliydi, iki gün öncesinden başlamıştı stresi. Kendimi her türlü olumsuzluğa hazırladım, sen de hazırlasan iyi edersin demişti. Ben de hazırlayamam, yok öyle bir şey dedim. Maddi olarak denk değiliz, bunu sen sorun etmiyorsun ama ailen kızları için edebilirler dedi. Ben de umurumda değil, her türlü seninle olacağım dedim. Annemlere savundum, babama savundum, tanıyın seversiniz dedim. Neyse ikna oldular, bir restoranda babam gelsin, görüşelim dedi. Sevgilim önden gelmiş ama arabada beklemiş, sonra biz gelince içeri geldi. İlk normal nasılsın, ne yapıyorsun, ne iş yapıyorsun, aile soruları falan. Sonra babam, her iki aile için de, ben kendim için de söylüyorum, bazı şeyler önemli, belirli çevrelerimiz, misafirlerimiz olur, düğün olduğunda onları güzel ağırlamak isteriz mesela dedi. Ramazanda düğün mesela dedi. Sevgilim sustu, orada değil de başka yerde mesela dedi. Babam da aynı standartlarda bakar, araştırırsınız dedi. Sonra gelecek konularına geldi. 60 bin maaş alıyor dedim aileme, 50 alıyor normalde. O da kızınızı her türlü mutlu ederim, bunun garantisini veriyorum dedi. Annem de beni yanlış anlama, çok temiz, iyi bir çocuksun, ailen de öyledir eminim ama ben yol göremiyorum size, benim kızımın alıştığı standartlar var, istediği olmazsa tripleri var, bir parfümü 7 bin TL, onu almasak bize küser, evlendiğinizde de buna devam ederse mutlu olamazsınız dedi. Ben de evlenince bunlar böyle olmayacak anne, o ayrı, bu ayrı dedim. Annem tekrar bu işin yolu yok dedi, sevgilim ağzını açmadı. Ben de bana dediklerini desene dedim, unuttuğum varsa diyebilirsin dedi ama bir şey yapmadı. Çay söyledi, bir yudum bile içmedi. Sonra kalktık, ben hemen yazdım, geleceğim yanına diye. İstemiyorum yazdı, aradım, ağladım, istemiyorum dedi. Ailen beni, ailemi küçük gördü dedi. Kardeşine anlatmış, istemiyorum konuşma, bizi küçük görmüşler dedi. Sonra ertesi gün ailesine anlatmış, ailesi de biz böyle bir aileyle yapamayız, olmaz, ayrıl demişler ve benden ayrıldı. Bitmesin, uğraşırız, çabalarız, hallederiz dedim. İki aile de bilmesin dedim, aile önemli olmaz dedi. Seviyorum ama bitmek zorunda, bizden olmaz anla dedi. Her yerden çıkardı beni ama ben nasıl ağlıyorum ve hepsini duydu, ilgilenmedi benimle. Yemek yemedim biliyordu. Sonra son kez buluşuruz, kendine gelirsen ama olmayacağını kabul et. Ben bizim için hep hayırsızsa olmasın diye dua ettim, Allah'a inan ve uzak dur dedi. Seni ne zaman unuturum bilemem 1 ayda 2 günde de unutabilirim, ömür boyu da unutamayabilirim dedi. İllaki ikimiz de önümüze bakacağız, seni evlendirirler zaten dedi, bana da kız bakarlar, hayatına devam et dedi. Hayırlısı buymuş, son kez buluşmamızdan da ümit bağlama, bitti artık, olmaz dedi. Ailemi ikna ettim, ağladığımı gördüler, halimi gördüler, aklım yerinde değil gibiyim, gördüler, gelsin tekrar konuşalım dediler. Dedim benim ailem istemiyor artık dedi ve ayrıldı. Bu gerçek sevgimi, ben bırakamıyorum, kız halimle her şeyi karşıma alıyorum, ailem gelip ailesiyle konuşsa yine olmazmış artık gerçekten sevse bırakabilir miydi