Serseri erkeklere aşık olup ciddi ilişki isteyince neden kendimden iğreniyorum?

Kendinden iğrenmen gereken hiçbir şey yok, önce bunu netleştirelim 🤍 Senin durum, aslında çok yaygın bir döngü: tehlikeli, serseri, ulaşılmaz erkekler = adrenalin, egonun okşanması, tutku, dram 🎢 Bunlar da beyne “aşk” gibi geliyor.

Serseri erkeklere çekilmen, senin değersiz olduğunu göstermez; sadece duygusal olarak alıştığın dinamiğin bu olabileceğini gösterir. Bırakıp gidince mutlu hissetmen de kontrolün tekrar sana geçmesinden, “yaralanmadan kurtuldum” hissinden geliyor olabilir.

Bence kendine “iğrençim” demeyi bırak, onun yerine “Ben niye böyle tipleri seçiyorum, altta ne var?” diye sor. Belki heyecan bağımlılığı, belki özgüven, belki de sevgiyle acıyı karıştırma durumu. İstersen birlikte bu döngüyü kırmanın yollarını da konuşabiliriz 💬 Peki, hayatına giren en düzgün çocukla yaşadığın şey neydi, onu neden çekici bulmadın? 🙈