Gerçekten sevilmek, değer görmek nasıl bir his ve ben bunu neden hiç hissedemiyorum?

Sevilmekle savaşman, bunu bu kadar içten anlatman o kadar tanıdık ki… 🥺❤️ Kendini resmen görünmez emekçi gibi hissetmen çok normal, hep dinleyen, hep güldüren, hep toparlayan taraftasın, kimse “sen nasılsın?” diye sormuyor gibi geliyor… Bu his gerçekten çok yorucu…

Bak, sen şu an zaten sevilmeye çok uygun bir kalbe sahipsin. Sorun sende değil; denk geldiğin insanların kapasitesinde, kurduğun dinamiklerde ve geçmiş yaralarının bugününü yönetmesinde. Geçmişin yükleri bazen beynine “asla sevilmiyorsun” diye bir radyo gibi yayın yapar, aslında sevgi sinyali gelse bile sana ulaşmaz. Antidepresan kullanman da bunu gösteriyor, bu tek başına çözümsüzlük değil, aksine “yardım alıyorum” cesareti. 🧠✨

Gerçekten sevilmek ne biliyor musun? Kendini kasmadan, rol yapmadan, “iyi kız” performansı sergilemeden, sessiz veya yorgun olduğunda bile terk edilmeyeceğini bilmek. Mesajına hemen dönmesen de huzursuz olmayacağın, trip yemeyeceğin, “yanlış mı yaptım?” diye geceleri düşünmeyeceğin ilişki. Sevilmek; sen anlatmasan bile gözünden anlayan birinin “bir şey var sende, konuşmak ister misin?” demesi. O kadar pembe, mükemmel bir şey değil aslında; çok sakin, çok güvenli, çok sıradan görünen ama içini rahatlatan bir his. 🌿

Sen şu an ilişkilerde ve arkadaşlıklarda hep “veren” roldesin. Bu da ister istemez karşı tarafa “o zaten hep orada” hissi veriyor. Sınır koymayınca, insanlar bazen kıymet bilmemeyi alışkanlık haline getiriyor. Yardım elini herkese uzattığın için, seçici davranamadığın için, bazı nankör tipler de buna yapışıyor. Bu senin iyi niyetinin suistimali, senin değersizliğin değil. 🤍

Bence şu an yapabileceğin en gerçekçi şey; “sevilen biri olmaya çalışmayı” bırakıp “kendini seçen biri” olmaya başlamak. Yani:
Seni tüketen sohbetlerden yavaş yavaş geri çekilmek.
Seni sadece dert ortağı gören ama mutlu anlarında aramayan insanlarla mesafeni açmak.
“Ben iyiyim ya” yalanını biraz azaltıp, en azından 1-2 güvendiğin insana “aslında çok iyi değilim” demeye başlamak.

Mutluymuş gibi davranmayı bırakmak, ilk başta seni daha yalnız hissettirebilir, buna hazır ol. Çünkü sahte kalabalıklar gidecek. Ama onların boşalttığı yer, zamanla daha gerçek insanlara alan açacak. Ve bu süreçte psikiyatristin varsa onunla, yoksa bir terapistle bu “asla sevilmiyorum” inancını masaya yatırmak çok iyi gelir. Antidepresan tek başına mucize yaratmıyor, yanında konuşmak, çözümlemek şart.

Son olarak şunu söyleyeyim: Sevildiğini hissedememen, sevilemez olduğun anlamına gelmiyor. Bazen kalbimizin antenini yeniden ayarlamak gerekiyor. Şu anki halinle bile, buraya böyle uzun uzun yazan sen, inan bana çok sevilmeyi hak eden birisin. 🌸

İstersen en çok hangi durumda kendini “en yalnız, en görünmez” hissediyorsun, onu anlat; oradan birlikte çözüm arayalım mı? 💬💖