Yalnızlığa alışıp sevgiliye bağımlı hale mi geldim, yoksa gerçekten asosyal mi oldum?

Yaklaşık 3 yıl önce çok yakın olduğum ve sevdiğim arkadaşlarım vardı onlarla aramız açıldıktan sonra hayatıma erkek arkadaşım girdi ve 2 senedir sevgiliyiz. Bu iki senedir sevgilim dışında bir sosyal hayatım yok, arkadaşlarım yok, dışarı çıkıp yapabileceğim bir hobim yok, tek başıma çıksam o da gelir her yere beraber gidiyoruz ve tek başıma da sıkılıyorum dışarıda. Evdeyken meşgul olduğum hobilerim var, zaten genellikle ders çalışıyorum bu yüzden pek umursamıyorum fakat sevgilim her arkadaşlarıyla dışarı çıktığında kendimi gerçekten çok yalnız hissediyorum. Olmaktan korktuğum kişi oldum resmen ve nasıl çözülür bilmiyorum tek istediğim üniversiteyi kazandığımda birkaç yakın arkadaş edinebilmek. Ama şu an bu yalnızlığım beni mental olarak gerçekten çok etkiliyor. Yanlış anlaşılmasın sevgilimi çok seviyorum ama sevgili ayrı, içini dökebileceğin bir dost ayrı. Kendime dışarıdan bir gözle baktığımda baya asosyal bir insana benziyorum ama ben öyle bir insan değilim. İnsanlarla konuşmayı severim, çabuk kaynaşır yakın olurum. En azından olurdum. Fakat şu an baktığımda asosyalin teki gibiyim ve sevgilim dışında bir sosyal hayatım yok bazen kendimi acınası hissediyorum

Yalnızlığa alışıp sevgiliye bağımlı hale mi geldim, yoksa gerçekten asosyal mi oldum?
Cevapla