Sizin de ne seninle ne sensiz süren toksik ilişki döngüleriniz oldu mu, bu kısır döngüden nasıl çıktınız?

Nasıl bitirdin peki? Bir yolu var mı?

Yapılanları görmezden gelmeyerek kendine değer vererek kendini seçmelisin sana iyi gelmeyen şeyin peşinden gitme

Haklısın. Karşı tarafı kurtarmaya çalışmak yerine kendimi seçip kendi değerimi önemsemem gerek.

Kurtarmak en kötü şeydir aslında onu yaşaması gerektiği şeylerle baş başa bırakmalısın bu vicdansızlık değil gerçekler bize kurtarıcı olmamız söylenmiyor ona davrandığın özeni kendine göstermiyorsun

Merhametten oluyor ve fazla empati yapıyorum. Şu an bunun farkındayım; kimse değişmez benim kurtarıcı rolüne girmemle. Duygularımla değil mantığımla da hareket etmem lazım. Elimden geleni yapacağım.

Empat birisin demekki insanları biz değiştiremeyiz bunu anlayana kadar mücadele ederiz zaten kendi fark edip değişmedikten sonra anlamı yok

Fazla iyi niyet kendi hakkına girmek demektir

Farkındalık dünyadaki en büyük nimet olabilir. Dediğin gibi kendi farketmedikten sonra anlamı yok. Benim çabalamamla farketme şansı olmadığını da gördüm.

Sen fark ettin çünkü o bilinçtesin o da fark edecek ama kendisi tecrübe ederek o zaman aklına gelirsin

Farketme şansı olur umarım bir gün kendi için. Benim için değişen bir şey olmayacak iş işten geçtikten sonra, üzücü.

boş ver bazıları öldükten sonra fark ediyor öyle biri için çabalamak sadece seni yorar

Evet, maalesef bir gün anlar diye bekleyemeyiz. Onun yanında huzursuz hissetmem ama uzaklaşınca da özlemem tam olarak toksik oluyor galiba. Ben onla buluştuğumda uyuyamazdım uykum hep bölünürdü, önce heyecandan sanırdım ama sonra anladım bedenim beni uyarıyormuş. Tetikte hissettiğim için tehlike var deyip beni uyanık tutuyormuş.

Tetiklenmek ve heyecan farklı haklısın