Çocukluk aşkı mı daha saf, yetişkin aşkı mı daha gerçek?

Beni seven bir kuzenim olsa da, akraba olduğu için ona o gözle bakamadım... Okuldan ise gerçeğe dönüşen bir aşk hikayesi çıkmadı; ama kısa süre tanıştığım bir komşu kızı vardı, memleketine, yani bayağı uzaklara taşınmışlardı, benim çocukluk aşkı olarak aklıma gelen kişi en fazla odur... Gençlik/yetişkinlik döneminde ise zaten aşkla karşılaşamadım... Ama bence en saf olan aşk, çocukluk aşkının sonsuza dönüştüğü bir aşktır...

Çocukluk aşkı saf değildir aslında; saflık bizde değil, bilgisizliktedir. O yaşta sevdiğimiz kişiye değil, sevme fikrine âşık oluruz. Yetişkin aşkı ise her şeyi bile bile girilen bir risktir. Kırılabileceğini, hayal kırıklığı yaşayabileceğini bilirsin ama yine de kalbini açarsın. O yüzden biri hayal gücünün ürünü, diğeri cesaretin eseridir. Saflık mı, gerçeklik mi dersen; biri rüya gibidir, diğeri uyanıkken görülen rüya.