Hiç evlenmeden yaşamak da mümkün değil mi sizce?

Nefsânî beklentileri olmayan, dişi sinekle bile alâkası olmayan, sanal ile zerre alâkası olmayan biri... Kendini geliştirmiş, donanımlı, kültürlü, ağır olgun biri...

Mâzîsi temiz, ne istediğini iyi bilen, şeffaf biri...

Sağlam karakterli hatta kendimden çok kendisine güvenebileceğim biri...

Olacaksa böylesi olmalı. Mâzim temiz hiç evlenmedim... Evlenebilmem için muhatabımdan her anlamda emin olmam şart geleceğe dair bile...

Eskiden olsa erken yaşta evlenebilirdim belki lâkin şu an güvenebilmek eskisinden çok daha zor...

Maddî durumuyla değil zihniyetiyle, karakteriyle, rûhuyla ilgileniyorum.

Sırf evlenmiş olmak için evlenmek doğru gelmiyor. Bu zamana kadar benimle evliliği düşünen herkes evli çocuklu. Net olarak istemeyen bendim.

Yapıcı yaklaşıp çözüm odaklı olsam da bazı şeyler içime sinmediğinde kesip attım.

Bilinçli kaliteli yalnızlığım bazen kaderim olmuş gibi hissediyorum...

Bir ilişkiye başlayabilmek, sürdürmekten çok daha zor geliyor zîrâ tam mânâsıyla emin olamadığımda kesip atıyor kendimi unuttururcasına uzaklaşıyorum...

Doğru kişiye değin mânevî anlamda kendime yatırım yapmaya devam edeceğim.

Bazen çok güçlüyüm ve kimseye ihtiyaç duymuyorum bazen güvenebileceğim biri olsa iyi olurdu diyorum...

Rûhu beslemek için seviyeli her yol denense de bazen insan duygusal bir boşluğa düşüyor...