Siz olsaydınız onun gibi mi düşünürdünüz?

Bana göre noksan. Ücretsiz sunum bile olsa peygamber görmüş gibi davranıyor. Abartmaya gerek yok. Tek bir iyilik vasfı gördü diye birisini ilahlaştıracak kadar yüksek konuşması saçmalık. Aciz birisiymiş gibi gösteriyor kendini. Gören de sanacak hayatında hiç şefkat, iyilik nedir öğrenmemiş, duymamış. Ee, tabii; insanoğlu şeytandan beter olunca şimdi şaşırması da normal ama yine de tavrı, tepkisi boş kutu misali.

Herkesten hemen bir şey beklemeyin kardeşim ya. Her boktan bir şey yapınca direkt hoşlantı haline mi girilir *mk? En büyük korkum. Ondan birine yardım eli uzatamıyorum saçma sapan düşüncelere kapılacak diye. Birinin, birisinin yaptığı şey yüzünden bu tarz düşüncelere girmesi bile şahsen bana abartı geliyor. Düşünce yapımız tamamen farklı.

Ben, yoldan geçen kimsesiz bir çocuğu sırf üşümesin, yalnız hissetmesin diye cebimde beş kuruş kalmamışken bile yanıma alıp son yemeğimi paylaşabilecek biriyim. Bunu yaparken hiç hesap yapmadım. Parayla aram hiçbir zaman güçlü olmadı; hatta çoğu zaman ondan uzak durdum. Çünkü benim için değeri, insanların iyiliğinin önüne geçmedi. Yaptığım hiçbir iyilik için teşekkür beklemedim. Hatta çoğu zaman teşekkür edilmesinden rahatsız oldum. Çünkü o an, sanki ortada bir üstünlük varmış gibi hissettiriyor. Oysa benim için mesele üstünlük değil; içimden geleni yapmak. Yardımı karşılıklı bir alışverişe dönüştüren o “teşekkür borcu” hissi bana hep tuhaf geldi. Bu yüzden bazı insanları yargılamam da normal. Çünkü hayata baktığımız pencere aynı değil. Benim için fedakârlık doğal bir refleksken, bir başkası için hesap meselesi. Bu farklılık yüzünden ne kadar tartışsak da ortak bir zeminde buluşmamız zor. Aynı yerden bakmıyoruz. Hayatımda, birine açıkça “Al, şu 30 bin liralık borcunu kapat, dara düşme” dediğim de oldu. Karşılık beklemediğimi özellikle söyledim. Çünkü çalışırsam o parayı yeniden kazanabileceğimi biliyorum. Bir ayda yerine koyar, yoluma devam ederim. Para benim için amaç değil, araç. Daha da önemlisi; ben bunu bollukta değil, yoklukta da yaptım. Cebimde beş kuruş yokken, yemek bulmakta zorlanırken, tek başıma çadırda yaşamaya çalıştığım dönemlerde bile paylaşmaya çalıştım. Çünkü benim değerim, sahip olduklarımla değil; vazgeçebildiklerimle ölçülüyor.