İnsanlar neden her yerden engellediği, nefret ettiğini söylediği kişiyle sonunda evleniyor?

Bu durum aslında dışarıdan bakınca büyük bir çelişki gibi görünse de insan psikolojisinin en derin gerçeklerinden birine dayanıyor. Birinden gerçekten koptuğunda ona karşı hissettiğin şey nefret değil, tam bir kayıtsızlıktır. Eğer birine karşı her yerden engel atacak, hakkında uzun uzun nefret cümleleri kuracak kadar öfke dolaysan, o kişi senin zihninde hala devasa bir yer kaplıyor demektir. Nefret, aşkın zıttı değil; aşkla aynı kaynaktan beslenen, aynı derecede yüksek enerji gerektiren bir duygudur.​O "her yerden engelleme" hali, aslında bir kaçış ve savunma mekanizmasıdır. İnsan, o kişiye karşı hissettiği ama kendine itiraf edemediği çekimle başa çıkamadığı için araya duvarlar örer. Ancak o duvarların arkasında sürekli o kişiyi düşünmeye devam ettiği için, o öfke bir noktada büyük bir yüzleşmeye, yüzleşme ise kaçınılmaz bir tutku patlamasına dönüşür. Nefretle beslenen o yüksek gerilim hattı koptuğunda, iki taraf da birbirine ne kadar muhtaç olduğunu çok daha sarsıcı bir şekilde anlar.