Neden bir türlü hak ettiğim sevgiyi ve değeri bulamıyorum sizce nasip mi?

İnsan gerçekten çabalayıp yine de sevildiğini, değer gördüğünü hissedemeyince ister istemez “bende mi bir eksik var, yoksa kader mi?” diye düşünüyor. Bu hisleriniz sizin değersiz olduğunuz anlamına gelmiyor. Bence mesele sadece nasip ya da kadersizlik değil. Bazen nasip gecikir, bazen de insanı daha fazla yıpratacak şeylerden korumak için yarım kalır. O an çok can yakar ama zaman geçince “iyi ki böyle olmuş” dediğiniz anlar olur. Her yarım kalan, sizin eksik olduğunuzun kanıtı değildir. Sürekli yarım kalan ilişkiler çoğu zaman şanssızlıktan çok bir döngüyü gösterir. Hep anlayan, hep veren, hep biraz daha sabreden taraf oluyorsanız; sorun sevilmeye layık olmamanız değil, yanlış kişilerle yanlış dengede ilişki kurmanız olabilir. Yani bu bir kader mühürü değil, fark edilmesi gereken bir alışkanlık.“Bu yaşıma geldim hâlâ…” düşüncesi çok insani ama kendine haksızlık. Sevgi bir yarış değil. Bazıları erken bulur, bazıları geç ama daha sağlam bulur. Geç gelen sevgi çoğu zaman daha bilinçli, daha dengeli ve daha karşılıklı olur. Şu ana kadar yaşadıklarınız sizi sevgiden mahrum bırakmak için değil, neyi istemediğinizi öğretmek için yaşanmış olabilir.
Bu sizin bahtsızlığınız değil. Ama artık daha net sınırlar koymanız, daha az zorlamanız ve “beni böyle sevmiyorsan git” diyebilecek bir noktaya gelmeniz gerekiyor. O noktadan sonra gelen ilişkiler genelde yarım kalmıyor. Tecrübelerle sabit.

Parça parça değil genel bakmak lazım. Gerçekten seveni bulmanın zorluğu, çökmüş ülke ekonomisi, eskiden birine aşık olunca kapısında sabahlama, şiirler yazmanın yerini gösterişin alması. İnternet yokken mahallenin kızına - erkeğine aşık olunurken, şimdi dünyanın diğer ucundaki birine aşık olabilme avantajı vs vs vs

Kötü bir devirdeyiz. Herkes gönlündekini sever. Senin istediğin seni istemez seni isteyeni de sen istemezsin. Böyle saçma bir devirde yaşıyoruz. O yüzden hayat arkadaşınızı seçerken dikkat etmeniz gerek.