5 yıldır sevgilim yok, eski ilişki travması yüzünden kimseye yaklaşamıyorum bu normal mi?

Dışarıdan sadece sonucu dinleyerek bu yorumu yapmak kolay, neler kişiyi bu sonuca itti bilmeden yorum yapmakta bence mantıklı değil

Buradaki cevap beklediğin herkes dışarıdan sonucu dinleyerek yorum yapıyor, kimse detay bilmiyor ki, o zaman daha da detaylı anlat, empati yaparak çözüm sunabileyim sana.

en basit anlamıyla şöyle anlatayım, 15 yaşında iken kendimden 5 yaş büyük bir kız ile ilişkim olmuştu ve o ilişkide kullanılma ve manipüle edilme gibi istismar olan veya sayılabilecek durumlar yaşadım. En basit haliyle böyle

evet farkındayım, lakin farkında olmakla düzelmiyor işte

farkında olursan düzeltme şansın da olur. farkında olmasaydın asla düzeltme şansın olmazdı. bence sen öyle bir etkilenmişsin ki bu olaydan, bir kadınla yakınlaşmaya çekinir olmuşsun. sudan korkan çocuklar gibisin şuanda. sudan korkan çocuklar korkusunu nasıl yener?

Tavsiyeniz için teşekkür ederim. Güzel bir tavsiye ve örnekleme ama düzeltme yapmam gerek, ben bir çocuk değilim. Yani bir çocuğun korkusunu yenmesi ile bir yetişkinin yenmesi eşit şeyler değil

peh kendine bahane üretmeyi bırak artık bence. 5 yıldır kendine yanlızlık bana güç veriyor, yanlızlık bana huzur veriyor diye diye bahaneler ürettiğine yemin edebilirim. şimdi de en iyi travma atlatma yöntemlerinden birisine 'bir çocuğun korkusunu yenmesi ile bir yetişkinin yenmesi aynı şeyler değil' diye karşı çıkıyorsun. Korkunun biyolojisi çocukta da yetişkinde de aynıdır. Çocuk canı yanmasın diye sudan kaçar, yetişkin canı yanmasın diye bağ kurmaktan kaçar. sen düzelmek istemiyorsun bence. senin için en iyi yol hayali bir arkadaş edinmektir belki? Eğer gerçek insanlarla risk alıp canının yanmasından bu kadar korkuyorsan, o zaman sadece kendi zihninde yaşayan, seni asla kırmayacak bir hayali arkadaşla yetinmelisin.

Çocuğun beyninin girdileri işlemesi ile bir yetişkinin işlemesi aynı değildir kardeşim. Evet 5 yıldır söylediklerini yaşadım, düşündüm ama fazla düşünmekten ve kendime fazla bunu eklemekten bu hale geldim, depresyon veya asosyallik yok sadece yaklaşamama problemi var ve o da çoğu zaman bilinçsizce oluyor bende. Bu bilinçsizce yaptığım şeylere engel olmak istiyorum, tavsiyen için teşekkür ederim ama emin ol hayallerde bir yere kadar

Yaşadıklarını anlayabiliyorum, 15 yaşında maruz kaldığın o ağır manipülasyonun ruhunda bıraktığı izleri görmezden gelmek imkansız. Ancak bugün, aradan geçen beş koca yılın ardından kendine dürüstçe şu soruyu sormalısın: Ördüğün bu duvarlar seni gerçekten dış dünyadan mı koruyor, yoksa bizzat senin gelişimini mi hapsediyor?

Bir stratejist gözüyle baktığında fark edeceksin ki; insan zihni en aşılmaz hapishanelerini 'mantıklı görünen bahanelerle' inşa eder. Bazen yaralarımıza öylesine sıkı tutunuruz ki, iyileşme ihtimali bizi korkutur; çünkü iyileşmek, 'mağdur' kimliğimizden sıyrılıp kim olduğumuzu yeniden tanımlama sorumluluğunu getirir. Korkun çok insani, evet, ama bu korkunun seni bir hayalete dönüştürmesine izin verme. Şunu asla unutma, risk almadığın her gün, aslında o manipülatif kadına hâlâ seni yönetme gücü veriyorsun. Kalemi eline almanın ve kendi hikayeni o kadının gölgesinden çıkarıp yeniden yazmanın vakti gelmedi mi?

Tavsiyeniz için teşekkür ederim

Rica ederim

Tavsiyeniz için teşekkür ederim