Eşim ruhumu doyurmaya vakit ayırmıyor, ilgi ve sevgi görmeyince ne yapmalıyım?

Eşinin mutabırlar için gerçekten üzüldüm insan evliyken kadının kıymetini bilmiyor

Bekarlığın müthiş bir şey olduğunu düşünüyor.

Halbuki zamanımız o kadar az ki ruhuna dokunup tenini okşaması ve sana birkaç saat ayırıp güzel bir zaman geçirmek için flört etmesi zor bir şey olmasa gerek

Burada sorun “anlaşılmamak” değil
Yani mesele:
Sen anlatamıyor değilsin
Sen abartmıyorsun
Sen imalı konuşmuyorsun
Zamanım yok ne demek biliyor musun?

Şu anlama geliyor olabilir:
Buna enerji ayırmak istemiyorum
Duygusal ihtiyaçları ciddiye almıyorum
Bu ilişkiyi böyle idare ediyorum
Çünkü bir insan:
Telefona bakmaya,
Arkadaşına yazmaya,
İşte kahve içmeye,
Sosyal medyada gezinmeye zaman bulup eşine 2 güzel söz söylemeye zaman bulamıyorsa…
Bu zaman meselesi değil, niyet meselesidir.

Sen ne yapmalısın?
Kendini yalvarır pozisyona sokmayı bırak, Aynı ihtiyacı defalarca söyleyip karşılığında “yok” almak , özgüvenini eritir, seni değersiz hissettirir, ilişkide dengesizliği artırır
Sevgi ısrarla istenince değil, gönüllü verilince değerlidir.
Bir kez daha ama ÇERÇEVE çizerek konuş :
Ben ilgi ve sevgi görmeden mutsuz oluyorum.
Bu benim karakterim, değişmeyecek.
Eğer buna hiç vakit ayıramayacaksan, bunu bilerek hayatımı planlamam gerekiyor demen lazım.

Davranışa bak, söze değil;
Bundan sonra kendine şunu sor:
Küçük de olsa bir çaba var mı?
Hiç mi yumuşama yok mu?
Hep aynı duvar mı?
Eğer cevap “hep aynı” ise, şunu kabullenmek zorundayız:
Sen sevgiyi isteyen tarafsın,
o ise ilişkiyi minimumda yaşayan taraf.
Bu fark kapanmazsa, insan içten içe kurur.