Aşk kapınızı çalsa kapıyı açar mıydın?

Açılmadığı için menteşeleri pastan çürümüş, tokmağını zorlasam elimde kalacak. Tahtalarının köşeleri kemirgenler ve böcekler tarafından zorlanmış ama tüm bu geçen yıllara rağmen ayakta kalıp hala daha görevini yapabilen ayakta kalabilen bir kapı. Hiç aşka açılmadığı için açılmaya bile ürker olmuş, hayatında hiç tatmadığı için aşkın simasını bile bilmeyen, kapının deliğinden bakılsa tozdan dışarıyı göstermeyen o hisse karşı o kadar kör kalmış bir evin kapısı... Bir ömür sadece bir kaç kere açılma şansı bulmuş onda da içeriye sadece değerli bulduğu arkadaşlarını alıp bazılarının çıkışına izin vermiş, tahtadan, korunaksız ama bir o kadar da güçlü ve koruyucu bir evin kapısı, aşka en yakın sevgiye kapılarını açtı. Kendini beden denilen rutubet tutmuş dört duvarın içerisinde korumaya çalışan kişi ise o duygunun getirdiği ferah hava ve doğal ışıkla beraber ne yapacağını bilemedi. Yüksek bir dağın zirvesine çıkmaya çalışırken aşırı ince havadan nefes alamadığı için daralan ciğeriyle, incelen kanından dolayı damarlarına sığamayıp taşan, burun kanamasını hiç tatmadığı için öleceğini düşünen çaylak bir dağcı gibi, şu an sadece yaşadıklarına anlam vermeye, alışmaya çalışıyor. Zirveye ulaşmak yüksekte olmak güzel bir his olsa da o dağcı için, çaylak ya işte sorunlarını dünyanın sonu zannediyor. Bocalıyor.. Tekrar geri dönemeyeceğini o zirvenin onun sonu olacağını düşünüyor. Eğer ki ilerleyemez orada kalır, o yaşadığı şeyleri büyük problem haline getirip tırmanmaya devam edemez ve zirveyi göremezse o tepenin hemen altında kalan yamaç onun gerçekten mezarı olabilir. Kendini beden denilen köhne dört duvar ortasında koruyan adam hala hayatta kalsa da bir parçası o mezarda sonsuza kadar zirvenin göstereceği gökyüzünü görmeden yok olabilir. Eksik kalmışlar mezarlığına bir taş daha eklenir mi eklenmez mi bilinmez. Her şeyi o kapının tokmağına elini atıp da açan, bu olanları başlatan adam gösterecek bize. Kapı gibi kendisi de o evin içerisinde çürümüş mü çürümemiş mi diye?