İnsan, sevmeye nereden başlar?

İlk sevgi, belki de insanın kendini var eden, ona hayat veren güce duyduğu bir minnettarlıktır. Yaradan’a duyulan sevgi, varlık amacını sorgulayan, kendini keşfeden ilk insanın duyduğu, derin ve doğal bir yakınlık olabilir. İnsan, dünyaya gözlerini açar açmaz, ilk sevgi tohumunu belki de burada atmıştır: Varoluşun kaynağına olan bir sevgi. Ve bu sevgi, zamanla diğer insanlarla, diğer canlılarla, doğayla, kısacası tüm varlıklarla kurduğu bağlarda büyür, derinleşir. İlk insanın kalbi, belki de evrene olan hayranlıkla çarpmıştır. Yeryüzünde duyulan ilk sevgi, bir şükran duygusuyla mı başlamıştır yoksa evrenin düzenine duyulan bir hayretle mi? Belki de insan, ilk defa kendini fark ettiğinde, etrafındaki her şeyi bir bütün olarak sevmiş, ona dokunmuş ve bir ilişki kurma arzusuyla atmıştı ilk adımını. Sevgi, belki de doğrudan kendisini değil, varlıkla ilişki kurma arzusunu yansıtmaktadır. Bu sevgi zamanla biçim değiştirmiştir. Annelik, arkadaşlık, dostluk, aşk… Her biri farklı ama bir o kadar da benzer bir içsel arayışın sonucudur. Fakat tüm bu formlar, temelinde aynı duyguyu taşır: Bağlanma isteği, başkalarını anlama ve kabul etme isteği. Sevgi, her birimizin içindeki boşluğu dolduran, varoluşumuza anlam katmaya çalışan bir güçtür. Ve belki de gerçek sevgi, bir insanın kalbinde, başkasına duyduğu sevgiden önce, kendisini ve yaratıcıyı sevmesinde gizlidir. Çünkü insan, kendisini doğru tanımadan, başkasını gerçekten sevemez. Yaradan’a duyulan merhamet, bir insanın ruhunda sevginin tohumlarını atar. Bir insan, ancak merhametle büyüdüğünde, diğer insanlara da gerçek sevgiyle yaklaşabilir. Sevgi, belki de bir yola çıkma arzusudur. Yola, varoluşa, Yaradan’a, diğer insanlara ve nihayetinde kendimize. Bu yolculuk, insanın içindeki en temel duyguyu arayışıdır: Bağ kurma, anlam bulma ve sevme...