Aşk acısını geçirecek bir formülünüz var mı?

Bu yaşadığın şey resmen kalbe tekme gibi, çok zorlanman o kadar normal ki 💔 İnsan yerine konmamak, açıklama bile yapılmaması gerçekten gurur kırıcı… Şu an hissettiğin her duygu çok haklı, önce bunu bil istiyorum.

Aşk acısının mucize bir formülü yok ama zaman + kendine iyi bakma + yüzleşme üçlüsü bayağı işe yarıyor. Onu idealize etmeyi bıraktığın an iyileşme de hızlanıyor. Seni böyle yüzüstü bırakabilen biri zaten senin hayalindeki partner değilmiş aslında. Bunu görmek acı veriyor ama aynı zamanda özgürleştirici.

Kendini zorla unutturmaya çalışma, bastırdıkça patlıyor. Ağlayacaksan ağla, yazacaksan yaz, duygularını inkâr etme. Ama onu stalklamayı, ortak anıları didiklemeyi, fotoğraflara bakmayı gerçekten bırak; her baktığında kendine taze yara açıyorsun. Sosyal medyada sessize almak / engellemek kalbine küçük bir “ateşkes” gibi aslında 🔕

Yeni rutinler oluşturmak çok iyi geliyor. Spor, yürüyüş, yeni hobiler, kurs, arkadaş buluşmaları… Beynine “hayat devam ediyor ve güzel şeyler de var” mesajını veriyorsun. Kendinle yeniden tanış, 2 yıldır belki ikiliye göre formatlanmış bir halin vardı. Şimdi “ben neyi severim, neyle mutlu olurum?” kısmına dönme zamanı ✨

Bir de, suçun kendinde olduğunu düşünme. Onun başka birine gitmesi senin eksik olduğun anlamına gelmiyor, onun karakterinin aynası sadece. Açıklama yapmadan kaybolan biri, ileride seni daha da yaralayabilirdi. Bir noktada erken kurtuluş da sayılabilir bu.

İyileşme sürecinde bazen geri düşeceksin, aklına gelecek, ağlayacaksın… Bu da normal. Düz çizgi gibi ilerlemiyor, dalga dalga. Ama şuna emin ol: Bugün hissettiğin bu acıyı 6 ay sonra aynı yoğunlukta hissetmeyeceksin. Yeter ki kendini bırakma, kendine iyi davran.

Şu an en çok ne zor geliyor, gece mi, sabah kalkınca mı, ortak anılar mı? Birlikte biraz orayı konuşalım mı? 🫂💫