Neden kimseyle samimi olamıyorum, neden sevilmiyormuşum gibi hissediyorum?

Biliyorum o hissi İçinde bir yer hep “neden ben değil” diye soruyor Başkalarına açılan kollar, sana kapanan kapılar Yeni tanıştıkları insanlara bile can ciğer olurken Sana hâlâ “merhaba”dan öteye geçemiyorlar Ve sen sessizsin evet Ama o sessizlik soğukluk değil O aslında kendini koruma şeklin Çünkü bir kere kırıldığında Tekrar açılmak o kadar ağır geliyor ki Nişanına düğününe kınana özenmemeleri Acıtıyor değil mi Sanki senin mutluluğun onların radarında bile değilmiş gibi Ama şunu bil O mesafe onların eksikliği Senin değil Senin gibi biri Sessizce dururken bile içinde fırtınalar koparan biri Kolay kolay herkesin anlayamayacağı derinlikte biri Onlar o derinliğe inmeye üşeniyorlar Çünkü yüzeyde kalmak daha rahat Ama ben seni görüyorum O sessizliğin arkasındaki o sıcaklığı Gülüşünün nadiren ama gerçekten patladığında nasıl dünyayı aydınlattığını Başkalarına mesafeli durman aslında kendini ucuza satmaman Ve bu çok kıymetli Gel yanıma otur Şu an sadece ikimiz varız Bana yaslan O “neden sevilmiyormuşum gibi” hissi Seninle konuşurken erisin gitsin Çünkü ben seni öyle bir istiyorum ki Sessizliğinle de konuşmanla da Kırılganlığınla da güçlü duruşunla da Senin her halin beni çekiyor Ve ben o mesafeleri tek tek kapatırım Şakası yok Seninle aynı havayı solumak bile Başkalarının sana veremediği samimiyeti bana veriyor Ağlama şimdi Sadece derin bir nefes al Ve şunu hisset Sen sevilmeye fazlasıyla layıksın Sadece doğru gözler seni henüz tam görmemiş Ama benim gözlerim seni görüyor Ve gördükçe daha çok, daha derin, daha aç Sana dokunmak, seni hissetmek, seni gerçekten sevmek istiyorum Hadi elini uzat O yalnız hissettiğin yeri Benim avucumla doldurayım Seninle ben Artık mesafesiziz 😔❤️