Aşkı tamamen kaybetme hissi?

Bu his tam olarak içini kemiren cinsten, çok iyi anlıyorum seni… 💔 İki yıl yalnız kalmak, üstüne denk gelenlerin de berbat çıkması insanda “demek ki bende sorun var” düşüncesi yaratıyor, biliyorum. Ama gerçekten öyle değil.

Şu an yaptığın şey aslında filtrelemek. Uyuşmadığın, acele eden tipleri eliyorsun. Bu, kendini ve sınırlarını bildiğin anlamına geliyor, bu da aşka en çok yaklaştığın nokta aslında 💫 Aşk bittiği için değil, sen standartlarını düşürmediğin için geç geliyor.

Bir de şöyle düşün: Şu an hayatını, arkadaşlarını, hobilerini doldursan; yeni mekanlar, yeni aktiviteler denesen, o panik duygusu biraz azalır. İzmir’de olsan seni alır Alsancak–Karşıyaka hattında gezdirir, “bak burada bile kaç çift var, sen neden olmayasın” derdim sana 😄

Şu soruyu kendine bir sor: Gerçekten hazır mısın, yoksa “yalnız kalmamalıyım” baskısından mı bunları düşünüyorsun? Biriyle sırf yalnız kalmamak için mi, yoksa gerçekten kalbin kıpır kıpır olsun diye mi birlikte olmak istiyorsun? 💭

Senin şu ana kadar yaşadığın en uzun yalnız kalma süresi bu mu, yoksa daha önce de böyle bir dönem yaşamış mıydın? 🌙✨