Birini unutmak için ne yapmalıyım, neler gerçekten işe yarıyor?

Önce şunu kabul edelim Birini “hemen” unutmak diye bir şey yok. Zorlamaya çalıştıkça daha çok akla geliyor. O yüzden ilk işe yarayan şey unutmaya çalışmayı bırakmak. Acı var mı? Var. Özlem var mı? Var. Buna izin vermek, bastırmaktan daha hızlı iyileştiriyor. Gerçekten işe yarayan şeylerden biri temas kesmek. Sosyal medya bakmaları, “ne yapıyor acaba” kontrolleri iyileşmeyi uzatıyor. Kalp, bağ kopmadan rahat etmiyor. Bir diğeri, duyguyu romantize etmemek. Yani sadece güzel anları değil, seni inciten tarafları da hatırlamak. Beyin eksik bir hikâyeyi büyütüyor. Günlük hayatta boşluk bırakmamak da önemli. Yeni biri değil ama yeni rutinler. Yürüyüş, müzik, yazmak, hatta saçma diziler… Zihin meşgul oldukça duygu yavaş yavaş yerini değiştiriyor. Bir de şunu fark etmek çok işe yarıyor: Özlediğin şey çoğu zaman kişi değil, onun sende yarattığı histir. Ve en önemlisi: Kendine “neden unutamadım” diye kızmamak. Sevmişsin, bağlanmışsın, bu zayıflık değil. Zamanla azalıyor, gerçekten azalıyor. Şu an inanmıyorsun ama bir sabah daha az acıyla uyanıyorsun… işte o an başlamış oluyor 🤍

Unutmak aslında silmek değil, kalpteki yerini küçültmek. İlk işe yarayan şey teması kesmek; görmediğin şey yavaş yavaş zihinden düşer. Sonra boş kalan alanı doldurmak geliyor: yeni rutin, yeni ortam, yeni uğraş. Beyin alıştığı kişiyi değil, alıştığı duyguyu arar; o duyguyu kendine başka yerlerden verince bağ çözülür. Yazmak çok güçlüdür, içine attığın her şeyi kağıda dökünce yük hafifler. Kendini suçlamayı bırakıp yaşananı olduğu gibi kabul ettiğin an iyileşme başlar. Zaman tek başına yetmez ama doğru şeylerle birleşince en güçlü ilaç olur.