Arkadaşım beni sürekli ikinci planda bırakıyor, hislerimde haklı mıyım yoksa fazla mı alınganım?

Bir süredir içimi kurcalayan bir durum var ve gerçekten ne düşüneceğimi bilemiyorum. Yakın bir arkadaşım var, beni sevmediğini düşünmüyorum ama davranışları beni sürekli ikinci planda hissettiriyor. Birlikte plan yapıyoruz; günler öncesinden konuşuyoruz ama çoğu zaman son dakikada bir sorun çıkıyor ve plan iptal oluyor. Buna artık alışır hale geldim. Asıl canımı sıkan şey ise, aynı yoğunluk ve “sorunlar” varken eski sevgilisine her zaman vakit ayırabilmesi. Bir de şu durum var: Arkadaş grubundan baska biriyle plan yaptığımda, eğer o yoksa benim de hiç gitme isteğim kalmıyor. Sanki onun varlığına göre hareket ediyorum ama o benim için aynı hassasiyeti göstermiyor. Ayrıca kendi arkadaşlarım hakkında bana olumsuz şeyler söylüyor, bazen bilinçli olarak beni onlardan uzaklaştırmaya çalışıyormuş gibi hissediyorum. Bu da kafamı daha çok karıştırıyor. Kendi derdi, sıkıntısı olduğunda anında bana dönüyor; arıyor, mesaj atıyor, çağırıyor ve ilgimi bekliyor. Ama ben aynı şekilde ona ihtiyaç duyduğumda ya geç cevap veriyor ya da durumu küçümsüyor, hatta bazen sorun çıkarıyormuşum gibi davranıyor. Bu dengesizlik beni gerçekten yormaya başladı.

Onu kırmak istemiyorum ama kendimi de değersiz hissetmek istemiyorum. Sizce bu bir arkadaşlıkta normal mi? Yoksa gerçekten ikinci planda mıyım? Ben mi fazla alınganım, yoksa hissettiklerimde haklı mıyım?