26 yaşındaki bir kadın olarak 40 yaşındaki erkekle ilişki yaşasam çok mu yargılanırım?

Ee yani bir zahmet, toplum baskısı yüzünden vazgeçiyorsa bu istediğini göstermiyor mu? Elalem ne der denmese ohohoo 50-60-70 her yaştan erkeği belki de lise önlerinden toplarlardı. 😅

Sonuç olarak sende liseli değilsin, 18 ile 80+ yaşta her erkeğin isteyeceği yaştasın ve 18-20 yaşında bir kıza göre 26 yaşında koca kadınsın yani çocuk değilsin, toplum baskısı çok daha az olur muhtemelen. 🤔

Kıyaslamayı 40a göre değil 18-20 yaşında kızlara göre yaptım. 40 yaşında erkeğin ailesi havada kapar sizi de sorum muhtemelen sizin ailenizdir doğru mu? Burada erkek avantajlı yani karlı çıkmış sayılır o yüzden kız tarafı problem eder haliyle. Bak, senin yaşında evet çok problem değil ama 20 yıl sonra sen 46 olduğunda hayatının baharında olacaksın hala, muhtemelen hala güzel ve genç göstereceksin, bakımlı olacaksın ama 20 yıl sonra erkek 60 yaşında olacak, tansiyonunu şekerini ölçeceksin, kalbi olacak belki heyecanlandırmamaya çalışacaksın, performansı sıfırlanacak, romatizması bilmem hangi hastalığı çıkacak çökecek, en güzel yıllarında bunları yaşama, birlikte yaşlan istemeleri de çok normal yani sen şimdiye bakarsın, ailen geleceğini düşünür. 🙂

Daha genç yaşta da olgun olan insanlar olabilir ne bileyim 30 yaşında ama zeki, olgun, hayatı görmüş geçirmiş biri de karşına çıkabilir. 40lı yaşlar senin için fazla, minyon ve yaşını gösteemiyorsan çok daha fazla. Ailen senin sadece iyiliğini düşünür, hayatından herkes gider ama ailen hep seninle kalır, kıymetini bil seni düşünen insanlar var onları üzmemeye çalış. Sende olgunsun bu arada, kaç zaman sonra ilk defa sapyoseksüel hani zekadan olgunluktan etkilenen birini gördüm, genelde yakışıklılıktan ve maddiyattan etkilenirler, zihnen o olgunluğa erişebilmişsin. 😌

Vay be, genç bir kadından "güzel sohbet edemediğim insanın parası olsa ne olur?" cümlesini duymayalı çok uzun yıllar oldu. Umarım hakkınızda hayırlısı olur, her şey gönlünüzce olur. Gerçekten kurduğunuz cümlelerde samimi iseniz hayatınızdaki insan gerçekten çok şanslı olacak ve şanslı erkekler ellerindeki bu şansı ksybetmekten korkarlar, genelde sadık olurlar. Rica ederim, ben teşekkür ediyorum düzgün diyaloğunuz için.

Bu ruh haline ve mantığa gelmesen önceki tercihlerinizde aldatıldıysanız doğrudur çünkü duygusal zekası olan olgun erkek böyle bir şey yapmaz, aldatma maymun iştahlı ergenlerin ben buradayım deme şekli gibi bir şey. İnsan geçmişe takılıp kalmamalı, bende aldatıldım mı bilmiyorum öğrenmeyi hiç istemedim ama 14 sene boyunca sevdiğim, onun için şiir kitabı yazdığım, onunla zaman geçirmek için telefon dükkanımı devrettiğim, ona harcamak için yazlığımı satıp yediğim yedirdiğim, o küfürlerle tekmeyi vurunca arabamı satıp. bedelli askerliğe harcadığım yani her şeyimi bitirip fasfakir ortada kaldığım kişi evlendi çocuğu oldu, geçmişe takılı kalmak ne kazandırır? Öldürmeyen acı güçlendirir, yaşadığımız olumlu veya olumsuz her şey bizi geliştiren hayat tecrübeleridir. Sizde yaşadığınız bu en olumsuz durumları bile tecrübe olarak görürseniz daha pozitif bakabilirsiniz. 👍🙂

Sen baya kendini aşmışsın, sanki karşımda 45 yaşında insan var gibi olgunlaşmışsın ne güzel. Kimse geçmişini unutmaz zaten, kimi geçmişe takılı kalırken kimi tecrübe sayıp yoluna daha az hata ile devam eder. Aynı zamanda kendine de çok güveniyorsun bak bu da iyi bir şey, kendinden eminsin vazgeçilmezim diyebiliyorsun. Son yıllarda bir şey dikkatimi çekiyor, kadınlsr kolay atlatıyor ama erkekler takılı kalıyor gibi yani dönmek isteyenler genelde erkek, bu da bizim cinsiyetin eksikliği olsun diyelim. Bu arada sizi aldatan sizden sonrakini de aldatır, geçmişinde birini aldatmış olana güven olmaz, huylu huyundan vazgeçmez.

Elbette kendine güven zamanla kazanılır mesela benim hala o zamana ihtiyacım var, 26 değil 36 olmama rağmen sendeki özgüvenin yarısı bende yoktur hatta çeyreği olsa razıyım. Bu sanıyorum tdcrübe, olgunluk, yaşanmışlık falan değil, tiplumsal algılar mesela fakirlik ve tipsizlik gibi sebeplerle oluyor, ben vazgeçilmezim yerine beni kim ne yapsın düşüncesi çok daha ağır basıyor. Elbette geçmişim beni çok olgunlaştırdı kendimi çok geliştirdim ama özgüvenim hiç artmadı. Umarım senin gibi olabilirim, insan başkasından önce kendini sevmeli. Erkeklerin dönme sebebi evet, düzen isteniyor sabit bir yerde durma isteği gibi, günlük ilişkiler biraz daha her şeye sahip olan playboy işi gibi, sıradan erkekler düzeni bozulsun istemez. Sadece bazen gaza gelip daha iyisini bulurum düşüncesiyle giden ama daha iyisini bulamayınca geri dönüşü zorlayanlar olduğuna da inanıyorum çünkü çevremde bu durumu çok gördüm.

Yetiştiriliş ile pek alakası yok benim durumun, tamamen kendini sevmeme özgüven eksikliği çünkü aile ne yaparsa yapsın bazen kendini sevdiremiyor. Sadece etten kemikten yaratılmadık sözüne de katılamıyorum çünkü agnostiğim, herhangi bir şekilde yaratılmadık zaten. Umarım bende senin gibi kendimi sevebilirim zamanla, ilk sevmem gereken kişi kendimim sanırım.

Bilimle açıklayamazlar, ben ne deist gibi görmediğim duymadığım hissetmediğim bir şeye kesin var derim, ne ateistler gibi sanki şu koca evrende trilyonlarca galaksi içindeki optilyonlarca yıldız etrafında dönen nonilyonlarca gezegendeki her taşın altına bakıp her asteroide çıkmış bakmış ama hiçbir şey bulamamış gibi kesin yok diyebilirim. Herhangi bir tanrının varlığı veya yokluğu da bilinemez ki zaten, "kesin" kanıya varan deistler ve ateistler kendi hissiyatları ile hareket ederler, ben inanca hissiyat karıştırmam ve bilinemez olarak bırakırım. Bir tanrı varsa da şaşırmam yoksa da, bir tanrı olabilir de olmayabilir de kısacası ve bu zaten genel kabuldür, hissiyat değil. Teistler nasıl her şeyi kendi dinlerinin kendi tanrılarının eseri zannediyorsa deistler ve ateistlerde tanrıyı var veya yok zannediyor, benim zan ile işim olmaz. 10 sene kadar oldu sanırım agnostik olalı, hala da araştırmalarım devam ediyor vaktim bol hala en ince detaylara kadar meal tefsir ve diğer dinlere, dinler arası hikaye geçişlerine kafa patlatıyorum. Kısacası ateistlerin bilimle açıklayabildiği bir şey yok, bilimi herkesin kendi tarafına çekmek gibi bir huyu vardır hristiyan bakar bak gökte İsa silüeti var der, Müslüman bakar bak bilmem hangi mucize Kuran'da açıklanmıştı der, deist bakar bilime bakın bilim açıklayamadı kesin bir tanrı var der, ateist bilimsel bakınca bakın evrim var demek yaratılmadık o halde tanrı yok der, ben bu kadar sığ düşünemem maalesef. Bilim ona göre buna göre olmaz, bize sadece fikir verir tabrı hakkında net kanıya bilim ile varılamaz, bu biraz metafizik bir şey. 🙂

10 seneden daha uzun zaman önce bende aynı senin gibi düşündüm zaten, vaktim hep boldu bende uzayı araştırdım, Osmanlı tarihini dünya tarihini araştırdım aklıma ne geldiyse araştırdım ama dine hiç girmek istemedim, girersem artık inanmayacağımı çok iyi biliyordum ama boşluğa düşmekten korkup hiç bu konulara girmemiştim ama yeter artık dedik bir gün, saçma sapan işime yaramayacak şeyleri öğreniyorum ama hayatlarımıza yön veren şeyi araştırmıyorum böyle olmaz dedim daldım konulara, çok geçmedi belki 15-20 günde kararımı verdim. Başta kısa bir süre deizm mi diye düşündüm ama sonra nereden biliyorum ki nasıl eminmiş gibi iletişime geçmemiş bir tanrı olduğuna inandırayım kendimi dedim. Her şey bir merakla başlar, insan böyle böyle araştırır.

Öncelikle intikam sağlıklı bir duygu değil, hayatından çıkardığın kişileri yokluğunla cezalandırman çok daha sağlıklı. Ben bir tanrıya ihtiyaç duymuyorum artık çünkü onu bunu havale edip rahatlamıyorum, yapabileceğim bir şey ise kendim yapıyorum eğer yapamaycağım bir şey ise hiçbir göremediğim varlıktan medet ummayıp kendimi kandırmıyorum. Sığınma ihtiyacı da hissetmiyorum, sığınacaksam odama, arkadaşlarıma vs sığınırım ne bileyim, masal kahramanlarına değil. İnanınca rahatlama veya tarmin sağlamıyor, bunlar plasebo etkisi ve gelip geçici tatminler sadece, yarın cebimde 10 milyon tl ile uyanmak istediğimde bu olmayacak bir hayaldir, insan olmayacak şryleri hayal ederse olmadığında hayal kırıklığına uğrar. Çoğu kişi senin baktığın yerden bakmaz, ölünce tekrar dirilmek ister, yaşadıkça yaşamak, öte tarafta huriler ister işte sonsuz bir hayat, kaybettiklerini yeniden görmek ister, cennet ile ödüllendirilmek, cehennemin azabından kurtulmak ister ve bu yüzden inandığını söyler. Ben ise ölümün uyumak gibi ama tekrar uyanamayacağım bilincimin sonsuza dek kapanacağı son uyku olduğunun bilincindeyim, çürümüş cesedim eskisi haline gelip hurilerle birlikte olmayacak yani, kendimi kandırmam. Bu kötü mü? Hayır, boşluğa düşmek yerine elimdeki tek varlığın dünya olduğunu biliyorum ve doya doya yaşıyorum, bildiğim tek gerçek şey dünya, başkalarının dediği gibi boşluğa düşüp neden kendime zarar verip tek varlığımı kaybedeyim? Adaletsizliğe uğrarsam adaleti kendim sağlamayı denerim, başaramazsam emniyetten hakimlerden yardım isterim, daha da olmazsa yapacak bir şey yoktur.

İnananların haram günah dediği şeylerden ayrı tutan ise ahlakım, vicdanım, merhametim, kişiliğindir, inançsızlar insan keser nasıl olsa inanmıyorlar zırvalarına cevap olarak yani. Bana bir tanrı figürü emirler veremez, ödül kazanmak için veya cezadan kaçınmak için bir şeyler yapamam, inanmadığım şeyleri ise asla. Ben insanlara bile yalan söyleyemiyorum, tanrı varsa da onu kandıramam inanıyor görünüp paskal kumarı ile. Bunlarda benim kişisel yorumlarım tabi sen alınma. 😇

Senin adına çok sevindim, insanları neden inanıyorlar neye inanıyorlar diye asla eleştirmem, dediğin gibi herkesin kendine göre sebepleri var. Plasebo etkisi bile olsa sana çok iyi gelmiş ve bu iyi bir şey, yaşından epey olgunsun gerçekten bu nasıl da taşan bir sevgiymiş, en azından bur yere aktarmışsın bende boş yere birikiyor ne birini seviyorum, ne kendimi seviyorum, ne bir tanrı figürü seviyorum, içimde birikiyor sevgi aktaracak biçbir şey yok. Bir kedi, bir kuş beslesem bile aktarırım gibi hissediyorum ama bilmiyorum. Koşullu sevmeye ise asla katılmıyorum, çoğu kişi ailesiyle sorun yaşar ama genelde aileler sevgi için karşılık beklemezler. Ben 1 kişiyi 14 sene sevdim, 3-4 senesinde yanımdaydı sadece 10 yıl karşılık beklemeden sevdim, bu sayılmıyor mu? Karşılık beklenen şey sevgi olmaz, olsa olsa alışveriş olur.

Sen çiçeği seviyorsun diye çiçekte seni sevmek zorunda değil demişler, çok haklılar. O yüzden karşılık beklememek gerekiyor zaten ama sanıyorum sen işi biraz abartmışsın. Son ilişkimde hep bir ayağım kapıya dönüktü, şu malum 14 sene sevdiğimden ders almıştım ve onsuz yapamam dememeye çalışıyordum kimse için, o yüzden her an gidecekmiş gibi veya ben gidecekmişim gibi hazırdım, kendimi elbet bitecek, her şeyin bir sonu var diye hazırladım resmen, saçma gelecek ama tecrübe işte. Tanrı konusunda elbette dediklerine katılmıyorum sonuçta olmayan tanrı nasıl karşılık beklesin veya beklemesin diyorum içimden ama seni hem anlıyorum, hem saygı duyuyorum. Seven sevmiş olanı anlar, ben alt alta neler yaptım diye sıralasam sabah olmaz o yüzden nasıl bağlanmış olabildiğin gözümde canlanıyor merak etme. Biz birbirimizi gözümüzden tanırız, sende en saf, en temiz, en samimi duygularla sevdin belki her şeyin o oldu, kendini unuttun önemsemedin onun için belki de tahmin edebiliyorum. İnanç mevzusu da yanlış anlaşılmasın, sende inanma boş ver diye bir girişimim yok, seninde beni inandırma gibi bir derdin olmadığını anlıyorum o konuda netiz. Belki daha fazla hobin olsa ne bileyim kafanı meşgul eden uğraşların olsa o kadar maneviyata yönelmez farklı şeyler ile zamanını geçirebilirdin tabi bilemeyiz.

Çok iyi anladım senin tanrı figürü aslında bir nevi ihtiyaç ve sığınak diyebiliriz, küçük çocuklar bike hayali arkadaşa ihtiyaç duyar bazen ama bunu genelde yalnız çocuklar yapar, belki de epey yalnızsındır ve her şeyini anlatabileceğin bir arkadaşın yoktur bilemem elbette sadece fikir yürütebilirim iç dünyanı bilemem. İlişki konusunda da evet bitince biter, nerede biteceği önemli. Gecenin 3ünde canım çikolata istiyor dediğinde yan ilçeden kalkıp benzinliğe gidip 30 çeşit çikolata alıp götürdüğüm günler geldi aklıma, çok sevmenin tanımı nasıl yapılır bilemedim, anlatılmaz yaşanır durumu söz konusu. Dedim ya daha çok gençsin, daha neler görüp neler yaşarsın, bu olgunlukla daha az hata, daha çok mutluluk.

Çevrende insanların olmasına sevindim, yalnızlık çok kötü bir şey her şeyini anlatmasanda yalnız olmamak mühim. Maakesef dediğin gibi narsist biriydi, aşırı güzeldi belki de bana öyle geliyordu ama resmen tapıyordum ona, canı yüzmek istese sabahın 6sında İstanbul Bakırköy'den alır Tekirdağ Kumbağ'a götürür akşamına geri getirir 400 km direksiyon sallardım, haftanın 6 günü buluşurduk, dışarıda piknik yapsak rüzgar esse o hasta olmasın diye rüzgara sırtımı verirdim haberi olmazdı, omzuna saçı düşse alır cüzdanıma koyardım çaktırmadan, eve gidince ajandamın arasında biriktirirdim onun kullandığı parfümü arasına sıkarak, üniversiteye giderdi gece 3te uyusamda o toplu taşımada sürünmesin geç kalmasın diye sabah 6da meyvesuyu sıcak poğaça alıp kapısında bekler sürpriz yapardım, okuluna bırakır hatta bazen dersine girer parmak bile kaldırırdım her arkadaşını akrabasını tanırdım, ablasının evi taşınacak oradayım, annesinin tansiyonu yükseldi oradayım, evine hırsı girdi 2 saat uykuyla oradayım, okul çıkış saatinda yağmur yağıyor ıslanmasın diye almaya giderim, çiçek koklamak ister Emirgan korusuna götürürüm, bana küser 1.5 metre ayı gönderir özür dilerim, yavru köpek fotosu beğendi diye gider yavru golden alır yatağından tasmasına mamasına full set götürür hediye ederim, evde kadın günü yaparlar herkese ayrı ayrı buket yaptırır birde pasta gönderirim, başka kimse için yapmadığım ne varsa yaparım ama yetmeeez, bazısına yetmiyor.

Epey egoistti hep ben ben derdi ama olsun, 2-3 yaşında kızı bile var mutlu olsun hatırlamasına gerek yok beni, hangi insan olursa olsun eşinin eski sevgilisini arada bie hatırlamasını ustemez, bende evlensem hatırlamasını istemem ve aratmamak için elimden geleni yaparım. Öncekileri aklından silmeden hayatına başkası giriyorsa bu hem kendine hem hayatına yeni giren kişiye haksızlık gibi oluyor bence. Neyse, her şey bittikten sonra bana kimse sevmedi, ilgi göstermedi, mutlu etmedi diyemez, aldattı diyemez, zarar verdi diyemez yani vicdanım rahat, elimden geleni yaptım hatta fazlasını yaptım, bundan sonra başkasına yapar mıyım? Bilemiyorum, insan ders çıkarıyor.

Vicdan inanç ile olmuyor işte görüldüğü gibi, sende de vicdan var bende de vicdan var, inanca bakmıyor yani. Eskilere daldım resmen sayende, ayrılık hikayesi daha trajikomik bak anlatayım. Bur ara hallederiz Kadir harakteri vardı ondan mı esinlendim bilemiyorum ama o dönem "bakarız" kelimesini çok kullanırdım. Tabi ona ne zaman bakarız desem bu evet demek olurdu. Bir akşam aradı ve Türkan ablasının hastaneye yattığını, yarın oraya gidip gidemeyeceğimizi sordu, ee bende haliyle en sık kullandığım bakarız kelimesini söyledim ve o an nasıl bakarız, elbette diyeceksin, tabiki gideriz diyeceksin, emrin olur diyeceksin, sen iste yeter diyeceksin bana kesin konuşacaksın yuvarlak konuşmayacaksın dedi. Bende yumuşatmak için bakarızın ona her zaman evet olduğunu söylesemde burden sinirleri boşalıp son cümlesini kurdu ve kulağımdan hiç gitmiyor. "Allah binbir türlü belanı versin, Çok yaşa s git." Bana son cünlesi bu oldu, söz yüzüklerini annesi verdi yüzüme dahi bakmadı tekrar. O olaydan sonra da kimseye hiçbir komuda "bakarız" kelimesini kullanmadım, evet veya hayır yetersiz gelirse bilemiyorum veya düşünürüz hele bir zamanı gelsin tarzı konuşuyorum ama bakarız demiyorum. Eski hoşlandığı çocukla aynı ortama girip içen ben, eski sevgilisini arayıp bir konuda kurtaran ben, 13 saat gidiş 13 saat dönüş yola onun için giden ben, her zorluğa katlanan, onun tokadını yiyen ben ama bakarız kelimeme yüzük atan o, artık haklı haksızı bile sorgulamıyorum, mutlu olsun yeter. Yüzüstü konusunda haklısın, birini ağlatsam, kandırsam, mutsuz etsem, yüzüstü bıraksam, evlilik vaadiyle kandırsam, istemediği bir şey yapsam, aldatsam vs huzursuz olurdum, vicdanım rahat edemez ahlakım da müsaade etmezdi, haklıyım demiyorum ama vicdanen sıkıntı hissetmiyorum.

Eski sevgilisi elindeki bazı şeylerle geri dön şantajı yapıyordu, bende duruma müdahale edip yarım saate evindeyim demek için aradım çocuğu, gitmeme gerek kalmadan meseleyi kapattık daha da rahatsız etmedi. Aşk acayip bir duygu, insanın gözü başka bir şey görmüyor gerçekten delice şeyler yapabiliyor, her şeyi göze alabiliyor onun için. Ondan sonra bir kişi oldu hayatımda oda epey uzun sürdü zaten en kısa ilişkim 1.5 sene, sonuncuyla baştan evlenmeyeceğiz diye konuşmuştuk anlaşmıştık hani sevgi elbette vardı sadakat, anlayış, ilgi vs ama aşk var mıydı? Elbette o malum kişi kadar asla olamazdı. Sonuncuda benden sonra birden fazla kişi buldu ama uzun süredir benim öyle bir çabam yok. Hee çabalasam olmayacağını yitik özgüvenim söylüyor zaten birine bir şey hissedebilmek zor değil aslında, karşılık almak çok daha zordur. Artık kafam çok değişti, eskiden bir milyon kişi arasında olsa yine onu seçerdim diyordum ama bu öyle bir şey değilmiş. Bazen yanında olanı seviyorsun sırf yanında diye, bazen seni seveni seviyorsun sevdi diye, bazen merhamet göstereni, yaranı saranı, derdine üzüleni sevebiliyorsun, tamam büyük aşk demeyelim ama değer vermek gibi düşün. Hayatımıza böyle belki yüzlerce kişi girebiliyor ama değeri en olmadık kişiye vererek belki diğer olumlu senaryoların tümünden feragat ediyoruzdur. Bir süre eski çiftleri araştırdım mesela 80-100 sene öncenin adetleri gereği 15 yaşında evlenip gelinin kocasını ilk defa gerdek gecesinde gören çiftler nasıl 80-90 yaşına kadar hala evli kalıp mutlu olabiliyorlar üstelik köy standartlarında hiçbir şeyleri yokken. Dedik acaba biz mi masalsı şeyler bekliyoruz beyaz atlı prens veya pamuk prenses gibi hülyalara dalıyoruz, fazla mı derin düşünüyorum bilemiyorum ama her mutlu çift ilk gördükleri an işte bu evleneceğim kişi mi dedi diye düşünüyorum.

Sonunu çok iyi bağlamışsın ama aynen öyle, bende gerçi yalnızlığı özgüvensizlikten seçmiş oldum biraz farklı orası. Eski görücü evliliklere de nokta atışı dokunmuşsun, evet ihtimal az ve sosyal imkanlar şimdiki gibi değildi. Şimdi seçenek çok dediğin gibi daha iyisini bulurlar, bendeki mantık o zaten bana niye baksınlar kafasındayım. Bak, aramızdaki fark şu, sen özgüvenli birisin ve sevmezsem olmaz diyebilirsin, benim ise senin kadar güvenim haliyle seçeneğim yok, senden daha azına razı olmam gayet mantıklı, haddimi hududumu iyi bilirim yani. Hayatta birilerini tanımaya zaman ayırıyoruz zaten ama öyle ama böyle, senin seçeneğin çok ee haliyle eleme yapman gayet normal. 🙂

Aslında say say bitmez yani yakışıklı değilim, 10 kilo fazlam var, fakirim yani maddi yönden de kimseye bir faydam olmaz, keşke her şey konuşmak olsaydı o zaman kimse susmazdı. 🙂 Beni boğaz manzaralı restoranlara götür diyecek bir hanımefendiyi oralara götüremem artık mesela eskide kaldı. O malum kişiden sonra para kazanma gibi bir derdim bile sekteye uğradı içimden gelmiyor resmen. Belki depresyondayımdır bilemiyorum, karadenizli olmamama rağmen burnum bile çok büyük yani kendimi hiçbir şekilde sevemiyorum. Elbette çok sayüda iyi yönüm var ama dış görünüş önem kazandıkça şansım sıfırın altına düşüyor. Mesela hem son kız arkadaşım hem o malum kişi bana bakmazdı aslında, bir süre tanıyıp ne bileyim arkadaş gibi zaman geçirdikten sonra oldu yani ilk görüşte aşık olunacak biri olmadığımın farkındayım. Eeh 36da olduk yani seçme şansım haliyle yok 20lerimde değilim. O yüzden diyorum zaten senin gibi seçici olup o büyük aşkı arayamam diye, o yüzden şanslısın kıymetini bil. 😇

Deneyeceğiz bakalım aldım gazı, profildeki benim ama 5-6 sene vardır foto kendimi sevmediğimden pek sevmiyorum foto çekmeyi. Biraz moral verdin bakalım teşekkür ederim. 😇

Bari onun kadar komik olabilseydim sende haklısın, bazı eksikleri başka yerden başka şekilde kapatmak gerekiyor çok mantıklı. Yakışıklılık ile karizma da aynı şey sayılmaz, tavsiyelerine dikkat edeceğim çok teşekkür ederim, farklı pencerelerden bakmayı öğrendim biraz sayende.

Tekrar teşekkürler, sende kendine iyi bak. 🙏😇