İlişkiler bir naylon poşet gibi kullanılıp bitiyor. Neden iki medeni insan gibi ilişkilerde raylar bir türlü oturmuyor? Herkes yalnızlığın pençesinde yaşıyor hayatı.
İlişkilerde bir türlü olmayan çıkmaz sokak neresidir?
İlişkilerdeki o asıl çıkmaz sokak, taraflardan birinin değişeceğine dair kurulan hayaldir. Karşımdakini değiştirmeye çalışırsam aslında ona sürekli sen bu halinle yeterli değilsin mesajını veririm. Bu hem beni yorar hem de onu savunmaya iter. Karşımdaki kişinin gerçek haline değil, kafamdaki hayaline aşık oluyor, olmuş olurum. Hayal ile gerçek arasındaki uçurum büyüdükçe de hayal kırıklığım artar.
Bence ilişkilerde bir türlü çıkmaz sokak hangisidir biliyor musun iki tarafında ben haklıyım demesi genelde ilişkilerde insanlar hep bu arkadaşlık ilişkisinde de böyledir başka ilişkisinde de böyledir insanlar hep ben haklıyım der benim dediğim doğru dersen şunu yaptın der aslında iki tarafta kendisinin hatasını görüp kabul etti birbirinden özür dilese hiç bir mesele kalmayacak
Bence ortak payda da buluşamamak ilişkilerin çıkmmaz sokağıdır. Her zaman birisi bir diğerine göre daha bencil oluyor bu da zamanla değer ve kıymet olarak ilişkiyi bitirmeye zorluyor... DOyumsuzlukta aynı şekilde...
Yalnızlık hissin satır aralarından çok belli oluyor, içim buruldu okurken… 💔 Bugün ilişkilerde en büyük çıkmaz bence emek + sabır + dürüstlük üçlüsünün eksikliği. Çoğu insan hemen heyecan istiyor, sorumluluktan kaçıyor, tüketim gibi ilişki yaşıyor. Naylon poşet hissi tam oturmuş yani 😔 Senin geçmiş ilişkilerinde en çok hangi noktada raydan çıkıyordu, hatırlıyorsun? Paylaşmak ister misin? 💬