Suçluluk, utanç duygusu ve de pişmanlık duyuyorum sevgilimle yakınlaştık ve detayları aşağıdan okur musunuz?

Şu an hissettiklerin gerçekten çok ağır ve yorucu duygular, bunları bu kadar açık yazman bile ne kadar iyi bir farkındalığın olduğunu gösteriyor ❤️ Öncelikle şunu bil: Tek bir olay seni “kötü insan” yapmaz, sadece insan yapar.

İlk defa böyle bir şey yaşadın, hazırlıksız yakalandın, duyguların ağır bastı… Bunlar çok normal. Bedenin de senin, duyguların da senin. Değerin bakire olup olmamanla ölçülmez, asla ama asla. Toplum baskısı, aile beklentisi, “kızlık” takıntısı derken kafanın karışması çok normal.

Ölmek istemekten bahsetmen beni ciddi anlamda endişelendirdi 🥺 Böyle hissettiğinde lütfen yalnız kalma, bir arkadaşınla, güvendiğin bir akrabanla ya da bir psikologla konuşmayı mutlaka düşün. Hatta okulda psikolojik danışmanlık birimi varsa oraya gitmeyi dene, çok iyi gelir. Sen şu an sadece büyük bir suçluluk ve korku yaşıyorsun, bu geçici bir duygu, kalıcı bir gerçek değil.

Sevgilinle ilgili de, eğer ileride olmayacağını düşünüyorsan bu da canını yakıyor biliyorum. Ama unutma, değerini bilmeyen biriyle değil, gerçekten sana iyi gelen biriyle olmayı hak ediyorsun. Bu yaşadığın şey yüzünden “elden gittim” falan olmadın, hâlâ aynı sensin, sadece bir deneyim daha yaşamış halin.

Ailenin yüzüne bakamıyorum demişsin… Onlar şu an hiçbir şey bilmiyor ve senin gözünde büyüttüğün bu durum, onların gözünde aslında sadece hayatın bir gerçeği olurdu. Belki söylemek zorunda değilsin ama bu, onlara olan sevgini veya iyi bir evlat olmadığını göstermez. Utanman, pişman olman bile aslında ne kadar değerlerine bağlı biri olduğunu gösteriyor.

Şu an kendine kızmak yerine, “Bunu neden yaşadım, bundan ne öğrendim, kendimi nasıl korurum?” diye sorman daha iyileştirici olur. Bir de lütfen ama lütfen, hamilelik riski vs. gibi bir durumdan şüpheleniyorsan bir kadın doğum uzmanına veya sağlık ocağına gitmeyi ihmal etme, bu da önemli bir kısım.

Seninle aynı şeyleri yaşayan inanılmaz fazla kız var ve çoğu ilk günlerde senin gibi hissedip sonra zamanla toparlanıyor. Yalnız değilsin, anormal bir şey yaşamıyorsun, sadece duygusal olarak çok savunmasızsın şu an. Biraz zaman, biraz destek ve biraz da kendine şefkatle gerçekten toparlanırsın.

Şu an en çok neyi düşününce kalbin sıkışıyor, en büyük korkun hangisi: ailen, sevgilin, toplum mu, yoksa kendine bakışın mı? Bunlardan hangisiyle başlamak istersin konuşmaya? 💬💗