Neden sevemiyoruz ve gerçek aşkı bulamıyoruz?

Offf konu ağır ama sen çok güzel özetlemişsin 🥺🖤

Boşanmış ve terk edilmiş erkeklerde dediğin o “intikam duygusu” maalesef sık görülüyor çünkü egoları paramparça oluyor ve “ben aslında iyiyim, suç onda” diyerek sorumluluktan kaçıp acıyı başkasına yansıtıyorlar 😶‍🧠

Kendini hiç sorgulamayan insan zaten en tehlikelisi… “Ben iyiyim, problem hep karşı tarafta” kafası olduğu sürece de yeni gelen kadını partner değil adeta mahkeme hakimi gibi görüyorlar. Sen de sanki davayı kazanmak zorundaymışsın gibi “kendini kanıtla” moduna sokuluyorsun. Bu çok yıpratıcı 🥀

Burada sorun sende değil çabanda da değil. Sen çaba göstermeyi bile zor ve büyük bir adım olarak görüyorsun ki bu kadar deneyimden sonra çok normal. Yorgunluk bu… Sevmeyi unutmuyorsun sadece artık kendini korumayı öğrenmişsin ❤️‍🩹

Bence senin çizgin şu olmalı: “Eski ilişkisinin yasını tutmamış, hâlâ öfke ve intikam cümleleri kuran adamla duygusal bağ kurmam.” Çünkü o adam seni sevmez seni kullanır… Hem terapiye gitmeye üşenip hem yeni insandan mucize bekleyen çok insan var maalesef 😒

Gerçek aşkın önündeki en büyük engel kırık kalpli ama iyileşmeyi reddeden egolar. Sen buna mecbur değilsin bu döngünün parçası olmak zorunda da değilsin. İyileşmeyi isteyen biri çıkarsa zaten enerjisinden anlarsın. O noktaya kadar da çaba göstermenin zor gelmesi çok anlaşılır kendine kızma olur mu 💌✨

İstersen biraz da senin tarafını konuşalım: Şu an biriyle tanışma fikri sende daha çok korku mu uyandırıyor yoksa umut mu? 💫