Beni böyle seviyor oluşun da, karın üstünde uyuyormuş gibi fark etmeden ölüyor olmakla aynı his mi?

Geniş ve ıssız bir çölde yürüyorsun, kumların üzerinde Çok ama çok güzel bir gül buldun, eline aldın, hayranlıkla izleyip severken bir anda dikeni eline battı… ama güzelliğinin büyüsüne kapıldığın için umursamadın, peçeteyle bir damla kanı sildin ve elindeki o küçük yara ile gülünü alıp yoluna devam ettin… çöl uçsuz bucaksızdı, ama gülünün güzelliğinin ve büyüleyici kokusunun etkisi ile durmadan yürüyerek varmak istediğin yere vardın.. ama vardığında bitkinlikten yere yığıldın.. parmağında açılan o küçücük delikten, attığın her adımda akan seni tüketmiş nefesini kesmişti… artık tükenmiş… belki de ölü bir insansın…
Ben aşkı böyle tanımlıyorum…

daha önce aşık olmadım ama

"Aşk, ansızın başlayan bir kar yağışı gibidir; önce tek tük düşer yüreğine, sonra her yanını bembeyaz bir sessizliğe bürür. Dünyanın tüm gürültüsünü susturur, hataların üzerini örter ve her şeyi ilk günkü gibi tertemiz kılar."

Soru başlığın ne güzel öyle. Herkesin aşk anlayışı farklı. Bana göre aşk kendini evinde hissetmek, başkasına göre aşk bulutların üstünde, midende kelebekler olması, sana göre ölümle dans.