Aşk için her şeyi göze almak, büyük cesaret mi yoksa biraz çocukluk mu?

Aşk için her şeyi göze almak, dışarıdan bakıldığında destansı bir cesaret gibi pazarlansa da, gerçekte kişinin kendi benliğini ve hayatın gerçeklerini bir kenara ittiği kontrolsüz bir çocukluk, hatta bir tür duygusal körlüktür; çünkü "her şeyini" feda eden birinin elinde, aşk bittiğinde kendine dair hiçbir şey kalmaz. Sağlıklı bir yetişkinlik, bir başkasını severken kendi onurunu, değerlerini ve geleceğini korumayı gerektirir; bu yüzden tüm köprüleri yakmak bir kahramanlık değil, sonuçları hesaba katılmamış bir kumar ve özsaygı eksikliğidir. Gerçekten kıymetli olan aşk, senin her şeyinden vazgeçmeni isteyen bir yıkım değil, sahip olduklarına değer katan ve seni büyüten bir inşa sürecidir.

Şimdi aşk çok güzel bir duygu tabiki insan sevdiği için fedakarlıklarda bulunur ama bunun zararı sana dokuncaksa aşk içinde köru körüne kendini ateşe atmak doğru değil , ne kadar seversen sev aklı başında hareket etmek ve sınırlarini da korumasi gerekiyor, aksi takdirde bunun adı cesaret değil cahillik olur