Birini tanımaya hevesiniz var mı?

Maalesef. Aslında kaybolan şey güven oluyor. Birde hani düşünün ki maddi manevi hazırlıyorsun kendini mutlusun dpzenin var her şey yolunda. Ta ki o darbeyi alana kadar. Sonra o psikolojiyle savaş yıpran yorul zar zor kurtul sonra basıl birini sevelim ya da nasıl güvenelim ya da nasıl hiç bir şey yaşanmamış gibi hani yara almamış gibi yaşayalım. Ben oluruna bırakıyorum ya. Ama bir yanın o boşluğu hissediyor. Diğer yanında acıyı hatırlatıyor. Zor ya gerçekten zor bir süreç.

Evet çok zor. Bak vaktinizi alıyorum ama ben şöyle durum yaşadım. Dedim ki olur ya gün gelir konuşmak istemezsin saygı ve anlayış göreceksin dedim. Sadece bunu bana dürüstçe söyle dedim. Vakti geldi söyledi. Saygı duydum anlayış gösterdim. Sevmiyorsan konuşmak istemiyorsan tabiki de nasıl istersen dedim. Tepki gösterdi konuşacaksın hayatımda olacaksın felan dedi. Sonra tamam konuşmaya devam ettik. Sonra dedim islam hep sen yazıyordun sen sohbeti başlatıyorsun bi yazma ne olacak. 2 hafta yazmadı. Dedim babası hasta yine iyi düşünelim ama biliyorum uzaklaştığını fakat yine de dedim hasta mısın her şey yolunda mı dedim kendimle başbaşka kalmam lazım dedi. Tamam ne zaman istersen buradayım dedim. Sonra sessizce gitti. Ve bu bana çok koydu. Çünkü söyle yani. O zamanlar takıntılıydım ve bu durumu taktım. 1.5 yıl konuş ve böyle bir ayrılık olsun. Sonra işte hayata küstüm.