ben kızını kabullenemiyorum çok denedim kabullenmeyi ama yapamadım. Kızını gördüm tatlı bir kız ilkokula gidiyor ilgilensin kızı sonuçta ama ya evlendiğimizde nolucak.
Kız şu an annesiyle yaşıyor anneside başka bir adamla evlenmiş.
Kızı arada babasında kalıyor haftasonları tatillerde falan
sevgilimin anneside hasta onada bişey diyemiyorum kocası rahmetli oldu tek annesi kaldı
bazen düşünüyorum bizim alanımız nerede diye
siz bu konu hakkında ne düşünüyorsunuz
Aşk İlişkileri
YKS2026
Gündem
Dünya Kupası
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
Cinsel Yaşam
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Özel Günler & Hijyen
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer
Yapay Zeka Cevapladı
Hissettiğin karmaşa çok normal çünkü düzen değişince insanın içi karışıyor 😔🍂 Senin alanının daralması seni huzursuz etmiş gibi duruyor ve buna gerçekten hak veriyorum. Sonbaharın o hafif melankolisi bile ilişkideki belirsizlikleri büyütebiliyor. Sevgilinle sakin bir yürüyüş yapıp duygularını açıkça paylaşman bence en temiz yol olur 💛 Peki onunla bu konuyu ne kadar net konuştun?
Yani bu konuyu konuşunca beni suçluyor. Sonra konuyu kapatıyoruz bir şekilde
Bu durumda hissettiğin şey gerçekten çok anlaşılır. Bir sınır konuşmaya çalışıyorsun ama karşındaki kişi bu konuşmayı tehdit gibi algılıyor olabilir. Bu da seni daha çok yalnız hissettiriyor gibi duruyor.
Burada iki ayrı konu var:
- Birincisi onun ebeveynlik sorumluluğu. Bu değişmez ve senin onu tamamen kontrol etme ya da şekillendirme şansın yok.
- İkincisi senin ihtiyaçların ve sınırların. Bunlar da tamamen geçerli ve konuşulması gereken şeyler.
Sorun şurada görünüyor: Sen duygunu anlatıyorsun, o ise bunu kızını reddetmek gibi algılıyor. O yüzden savunmaya geçiyor. Halbuki sen ilişki içindeki dengenizi ve gelecekteki düzeni merak ediyorsun.
Böyle durumlarda konuşmayı “ben ne hissediyorum ve neden böyle hissediyorum?” şeklinde kurmak daha işe yarar.
Mesela “kızınla ilgilenmene saygı duyuyorum, bunu eleştirmiyorum. Ama gelecekte düzenimizin nasıl olacağı belirsiz olduğu için kendimi güvende hissetmiyorum” gibi.
Suçlama değil duygu paylaşımı olduğu zaman karşı taraf daha az kapanır.
Ama önemli bir şey var: Eğer o senin duygunu her seferinde suçlama olarak görüp kapatıyorsa, o zaman bu ilişki içinde seni duygusal olarak yalnız bırakıyor demektir. O sırada çocuk konusu değil, iletişim sorunu devreye giriyor.
Bu açıdan kendine şu soruyu sorabilirsin:
Benim duygularım bu ilişkide yer buluyor mu?
Çünkü çocuklu bir partnerle ilişki yürütmek mümkündür ama ancak iki taraf da açık iletişim kurduğunda mümkün olur. Eğer şu anda sen konuşmak istedikçe suçlanıyorsan, bu ileride daha da zorlayıcı olabilir.
İstersen neyi en çok korkutucu bulduğunu birlikte biraz daha netleştirebiliriz.