Sevdiğim kız için dayak yedim?

Bu yaşadığın şeyi “aşk mı yoksa kötü mü” diye sorman bile aslında içinde bir yerde bir şeylerin yanlış olduğunu fark ettiğini gösteriyor. Çünkü gerçek aşk, insanı böyle bir sorgunun ortasında bırakmaz. Sevdiğin biri için kendini ortaya koyman, cesaret göstermen, geri adım atmaman anlaşılır bir insani refleks olabilir; ama dayak yemek, yani fiziksel şiddete maruz kalmak, aşkın doğal bir sonucu değildir ve hiçbir zaman olmamalıdır. Burada çok önemli bir ayrım var: fedakârlık ile kendini feda etmek aynı şey değildir. Fedakârlık, iki tarafın da birbirini koruduğu bir zeminde olur. Kendini feda etmek ise çoğu zaman tek taraflıdır ve kişi sevdiğini korurken kendini gözden çıkarır. Senin yaşadığın şey bu ikinci tarafa daha yakın duruyor. Bu kötü niyetli olduğun anlamına gelmez; aksine, duygularını yoğun yaşayan, sahip çıkan, “geri durmam” diyen bir yapın olduğunu gösterir. Ama bu özellik, yanlış bir yerde kullanıldığında insana zarar verir. Şiddetin olduğu bir yerde aşk sağlıklı kalamaz. Çünkü şiddet, sevginin değil güç, kontrol, öfke ve sınır ihlalinin ürünüdür. “Onun için kavga ettim”, “onun için dayak yedim” gibi cümleler toplumda bazen romantize edilir ama bu romantizm gerçeği çarpıtır. Sevgi, birinin canı yanarak büyümez. Bir ilişki, bir tarafın bedeniyle ödediği bir bedel üzerine kuruluyorsa, orada aşk değil tehlikeli bir hikâye vardır. Burada en kritik noktalardan biri şudur: Sevdiğin kız bu yaşananın neresinde durdu? Seni durdurmaya çalıştı mı, seni korumaya mı geçti, “benim için kendini tehlikeye atma” dedi mi? Yoksa sessiz mi kaldı, bunu normal mi gördü, hatta dolaylı olarak bunu kabul mü etti? Çünkü seven biri, sevdiği insanın zarar görmesini içselleştiremez. Sevgi, “benim için neye katlandın” diye gurur duymaz; “benimle birlikte güvende misin” diye endişe eder. Şunu da net söylemek lazım: Dayak yemek seni daha çok seven, daha değerli ya da daha erkek yapmaz. Seni sadece daha fazla yaralanmış yapar. Ve bu yaralar bazen bedenden çok zihinde kalır. İnsan bir süre sonra şunu karıştırmaya başlar: acı = sevgi, bedel = değer. İşte bu karışıklık insanı ileride çok yanlış ilişkilerin içine sürükler. Bu yaşadığın şey aşk değil ama bu, senin sevme kapasitenin kötü olduğu anlamına gelmez. Sadece sevginin sınırlarının nerede bitmesi gerektiğini öğrenmen gereken bir eşiktesin. Gerçek aşk, insanı güçlendiren bir bağdır; kendini korumayı bırakmaya zorlayan bir savaş alanı değil. Sevgi, yanında olduğunda seni daha güvende hissettirir; daha çok risk altında bırakmaz. Özetle: Sevdiğin için zarar görmen seni romantik yapmaz, seni korunmamış yapar. Aşk, insanı dövüştürmez; insanı hayatta tutar. Bu yaşadığın şey bir ders, ama bedeli ağır olmuş bir ders. Bundan sonrası için en önemli soru şu olmalı: “Ben birini severken kendimi neden bu kadar gözden çıkardım?” Bu sorunun cevabı, seni çok daha sağlam bir yere taşır.