Neden ayrıldığım sevgililerin umrunda olmuyorum?

Bu his genelde gerçekten “umrunda olmamak”tan çok, ilişkiler bittikten sonra kurulan dinamiğin tek taraflı yük bindirmesinden kaynaklanır ve insanın özdeğerini sarsar ama gerçeğin tamamı bu değildir. Çoğu ilişkide sen daha çok duygusal emek veren, idare eden, bağ kurmaya çalışan taraf olduysan ayrılık anında ipleri bırakan kişi karşı taraf olur; çünkü yük hafiflemiştir ve rahatlama yaşar, bu da dışarıdan “hiç umursamıyor” gibi görünür. Bir başka neden, bazı insanların bağlanmayı ilişki içinde yaşayıp bitince duyguyu kapatmasıdır; bu kişiler geride dönüp bakmaz, hesaplaşmaz, yokluğu sessizlikle yaşar ve bu da senin değersiz olduğun anlamına gelmez, onların duyguyla baş etme biçimidir. Ayrıca senin ayrılıktan sonra hâlâ hissetmen, düşünmen, anlamaya çalışman onların umursamadığı değil, senin bağ kurma kapasitenin yüksek olduğunu gösterir; bağlanan taraf daha geç bırakır ve bu neredeyse her zaman “neden ben önemsizim” sorusunu doğurur. Bir diğer acı gerçek de şudur: seni kaybettikten sonra da hayatı sorunsuz devam edebilen insanlar, seni kullanmış ya da kandırmış olmak zorunda değildir ama seni tutmak için yeterince derinleşmemişlerdir; bu da seçilen insanların duygusal kapasitesiyle ilgilidir, senin değerinin azlığıyla değil. Eğer bu döngü tekrar ediyorsa genelde ortak nokta şudur: sen, seni ancak varlığınla doldurabildiğin ilişkileri seçiyorsundur; yani sen gidince boşluk hissetmeyenler, sen varken de aslında seni tam almamışlardır. Bu can yakar ama aynı zamanda önemli bir işaret taşır: seni gerçekten umursayan biriyle olduğunda ayrılık sonrası “yokmuşum gibi” hissi olmaz, çünkü bağ tek taraflı değildir. Şu an yaşadığın şey sevilemez olmak değil, yanlış yerlerde fazlaca kalmış olmak ve bu farkındalık zamanla seni seni kaybetmeyi gerçekten hissedecek insanların yanına götürür; çünkü mesele senin az olman değil, yanlış yere çok vermendir.