Sevgilimden ayrıldım çok acı çekiyorum?

Ben kendi adıma şunu düşünüyorum: ayrılık gerçekten insanın canını çok yakıyor ve bu acıyı küçümsemek ya da “geçer” deyip bastırmak bence doğru değil. Canının yanması çok normal, çünkü sevmişsin, bağlanmışsın ve bir anda o bağ kopmuş. Böyle hissetmen zayıflık değil, tam tersine insan olmanın bir sonucu. Ben olsam şu an kendime şunu söylerdim: Şu an kötüyüm ve bu duyguyu yaşamama izin veriyorum. Ağlamak geliyorsa ağlardım, içimden gelmiyorsa kimseyle konuşmazdım. Ama bu acının sonsuza kadar böyle kalmayacağını da kendime hatırlatmaya çalışırdım. Şu an bunu duymak zor olabilir ama zaman gerçekten biraz olsun hafifletiyor.

Bence bu dönemde en önemlisi kendini suçlamamak ve yalnız kalmamaya çalışmak. Güvendiğin biri varsa ona açıl, yoksa bile yaz, düşüncelerini dök. Ben kendi deneyimimde şunu fark ettim: acıdan kaçmaya çalıştıkça daha çok büyüyor, kabul ettikçe yavaş yavaş azalıyor. Şu an çok kötü olman çok anlaşılır. Ama bu halin senin son hâlin değil. Bir gün bu acıyı hatırladığında “iyi ki dayanmışım” diyeceğin bir noktaya geleceğine inanıyorum.

Sal gitsin bea bu da gelir bu da geçer bea 😅 göbeğin onla kesilmedi ya giden gitsin sen onlayken yasayamadiklarini yaşamaya çalış arkadaşlarinla takıl ne bileyim kadınlar genelde morali bozuk oldu mu alışverişe gidiyor arkadaşlarınla alışverişe git kafesinde oturun takılın sinemaya gidin gülün eğlenin yaşayın değmez kimse için hayatının baharında ki güzel aydınlık günlerini karartmaya