Sevgiye uygun olmadığınızı fark ettiniz mi hiç?

Sevgiye layık değilim
Beni kim neden sevsin falan filan
Ben sevilemem evlenemem vb
Bunlar kurban bilincinde olanların
Değersizlik yetersizlik duygusu taşıyanlarn inançları
Altında çocukluk travmaları yatıyor
İlişki aşk travmaları da cabası
Bu gibi düşünceleri fark etmek farkındalık zaten ilk kural
Ya bunu kabullenir insanlarla Adana duvarlar örersn
Ya da bunları nasıl değiştirebilirim gibi kendine has bir motive edici telkinlerle bir adım atarsn
Önce sen kendini sevme motifi kurarsn
İşte o zaman sevginin vebher ayın içten dışa yansıyan bir yansıma olduğunu fark edersin
Sen degisirsen dış dünyanda değişiyor

Okurken insanın içi sessizce ağırlaşıyor…

Ben şunu hissettim: Sevgiye uygun olmadığını fark etmek değil bu; sevginin ağırlığını tek başına taşımaktan yorulmak. Kendini bu kadar sorgulayan, köklerine kadar inen biri sevmeye uygun değil de kim uygun? Asıl zor olan, kendini didik didik eden insanların çoğu zaman en derin sevenler olması. Vazgeçmek gibi değil bu yazı; daha çok “durup nefes alma” hali. İnsan kendini kabul etmeden başkasından kabul beklemek zor geliyor, evet. Ama bu, hiç sevilmeyeceğin anlamına gelmiyor. Sadece henüz kendi yaralarına başkasını değdirmek istemiyorsun. Hayat tatsız geliyorsa ekşiliği gitmiş salata gibi, belki de mesele renkte değil; yorulmuş olmamızda.

Dolup taşman da zayıflık değil. İçinde birikenin dışarı çıkmak istemesi. Okuyan okur, okumayan geçer; ama yazan kişi belli ki hâlâ hissediyor. Ve hisseden biri, her şeye rağmen sevgiye kapalı değildir. Sadece kendine biraz geç kalmıştır.

Çocukken gerçek sevginin koşulsuz ve sonsuz olduğunu sanardım. Ama sonra kızmak=sevmemek diye yerleşmiş kafama. Bir poşedim varmış. Bana kızdıklarında alıp onu evden dışarı çıkarmışım. Ardıma dönüp de bakarmışım geliyorlar mı diye. Yıllar geçiyor barışıyorsun ama şunu anlıyorsun iki kişi yan yana olsa da kavuşma yüzde yüz gerçekleşmiyor. İnsan bir şekilde hem kendisine hem yanındakine uzak kalıyor. Uzak ne, yakın ne? Cidden bilmiyorum. Belki de bu yüzden bu siteye giriyorum. Türlü hezeyanları içimizde barındırıyorken yazıp rahatlıyoruz. Düşenleri, kalkanları, bakanları, gidenleri, gelenleri görüyoruz. İnsanın iç dünyasını seviyorum. İçli içli yazman hoşuma gitti. Ama hayal kırıklığına uğramana üzüldüm. İyi ol ruh ışığım, ümidini yitirme. Çünkü yeniden inanacaksın, göreceksin başka bir şey öğretiyor bu süreç sana. Ya da sadece geçip gidenle biz de geçip gideceğiz. Bilemem ama söz geçecek ✨

Bir instagram postunda şöyle bir şey söylüyordu. Hayatımızda problem ettiğimiz ya da gerçekten problem olan şeylerin de hepsinin hayatımızda bir rolü var. Ve biz bunlara savaşılması gereken şeyler gibi baktığımızda bir şeyi kaçırıyoruz; onların hayatımızdaki rolünü anlayamıyoruz🌸 belki de o hislerin ya düşüncelerin sana bir şey anlatmaya çalışıyordur. Onları dinlemelisin, savaşmamalısın❤️