Ben tam olarak ona karşı ne hissediyorum?

Şu an yaşadığın şey aslında çok tanıdık bir durum. Sen kötü biri değilsin, duygusuz hiç değilsin. Aksine fazla hassas olduğun için bu kadar karıştı her şey.

Onu seviyorsun, evet. Ama bu sevgi aşk gibi değil. Daha çok şefkat, koruma, kıyamama duygusu. Canı yansın istemiyorsun, yalnız kalsın istemiyorsun. Sana bağlanmış olduğunu görüyorsun ve bu seni hem değerli hissettiriyor hem de ağır geliyor.

Bir de şu var: Sen baştan beri ciddi bir ilişki istemediğini biliyordun. Yani bugün “ben aşık değilim” demen yeni bir şey değil, sadece artık bunu inkâr edemiyorsun. O ise çok daha derin hissetmiş. Burada suçlu yok, sadece duygular aynı hızda ve aynı yerde buluşmamış.

Babasının olmaması meselesi sende bir şeyleri tetiklemiş olabilir. Belki onun sana bu kadar bağlanması, senin de kendini daha sorumlu hissetmene yol açtı. “Bırakırsam yıkılır mı?” diye düşünüyorsun. Ama şunu bil: Sen onun yaralarını iyileştirmek zorunda değilsin. İyi gelmek başka, kendini yok saymak başka.

Şu an bunalımda olman çok normal. Çünkü kalbin “onu üzme” diyor, aklın “bu bana göre değil” diyor. Bu ikisi aynı anda olunca insan kilitleniyor.

Belki de şu an yapman gereken şey hemen bir karar vermek değil. Kendine biraz mesafe tanımak. Onunla konuşurken de kendin gibi olmak. Rol yapmamak. Hissetmediğin bir aşkı sürdürmeye çalışmamak.

Şunu unutma:
Birini çok sevmek, onunla olmak zorunda olmak demek değil.
Bazen en dürüst sevgi, gerçeği saklamamaktır.