Hangisi gerçekten seviyordu: ‘Yaklaşma yanarsın’ diyen mi, 'gel yanalım’ diyen mi?

Bence bu sorunun cevabı “hangisi daha çok seviyordu?” değil… “hangisinin sevgisi daha derindi, daha olgundu?” diye sormak lazım.“Yaklaşma, yanarsın” diyen bazen korktuğundan değil…Kendini değil, karşısındakini korumaya çalıştığındandır. Hani bazı insanlar vardır, sever ama kıymet verdiği için fren yapar; çünkü kendi kırıklıklarını ona bulaştırmak istemez. “Benimle zorlanırsın” demek, aslında “ben seni incitmek istemem” demektir. Bu, göze alamadığı için değil; sorumluluk aldığı için olur. Bu da bir sevgidir… hem de kendinden çok düşünen bir sevgi. Ama “Gel, yanalım gitsin” diyen de hafife alınacak biri değildir.

O da sevdiği şeyi kaçırma korkusundadır; “yanacaksak da beraber yanalım” der çünkü risk almaya hazırdır. Yara da olsa, dert de olsa, “sen varsın ya” diyerek gözü karaya basar. Korkulara rağmen ileri adım atan, duygusunu saklamayan, çekinmeyen bir sevgi… Cesur bir sevgi. Benim için asıl mesele şu:

Sevgi bazen frenine güvenmektir, bazen gazına. Ama en güzeli aynı direksiyonda buluşabilmektir. Artık “yanarız” demek de çok bir şey ifade etmiyor açıkçası…Hayat o kadar kısa ki, doğru insan geldiyse yanmak bile güzel bir ısınma şekli oluyor. O yüzden haklısın…"Yapma yanarız" devri bitti.“Yanalım gitsin” diyenin kalbiyle yürünür artık.