Herkes hayatında en az bir kez sevilmeyeceğini hisseder mi? İnsan neden sevilmeyeceğini düşünür?

Aslında zaman geçtikçe insan anlıyor yalnızlığını. Bu bazen hepimize yük ama bizi güçlü kılanda bu. Sende güç biriktir kimseye ihtiyacın yok.

Bakış açısı için dedim. Onların sana ihtiyacı var senin değil. Bu düşünce sana güç verir. Yoksa muhabbet kuşu bile yalnız muhabbetsizdir. Onu demek istemedim.

İnsan oğlu nankör. Bu fıtrat değişmez. Benimde öyle oldu ama öz eleştiri yaptığımda bana değer verenlere ben ne yaptım? Bende bazıları için beni kıranlardan pek farklı davranmadım. Şımarıyoruz kıymet bilmiyoruz egomuzu bastıramıyoruz. İnsanız bunu yenince her şey güzel olur umarım

İşte bunu sen ne güzel ki öğnemişsin herkes bilmiyor o duracağı yeri. Ya da ne bileyim vicdanide biraz

Elbette sen çok değerlisin birinin bunu göstermemesi senin değerini değiştirmez. Görmek ruhumuzu okşuyor. Bence zamanı geldiğinde en güzelini görürsün bu görmediğin zamanların ödülü olur

Bak aslında bu açıdan düşününce bu emekte çok güzel bir bağ oluşturabilir.

Bence inancını yitirme o zaman sıkıntı başlıyor. Hem düşünsene herkese karşı aynı ve aynı değerdesin bu hiç özel değil. Bence mutlaka olacak ve beklediğine değecek

Umarım hiç beklemediğin anda bu güzrllik gelir seni bulur.