Sevdiğin biri seni kırsa ama hâlâ sevsen… Mantığın mı kalbin mi konuşur?

Mantığım konuşur. Sevgi, çok mükemmel bir duygu olabilir, dünyada sayısız insan içinde birbirini bulmak.. Ancak şu da bir gerçek Aşk, her şeydir ancak her şey aşk değildir. Bunu ayırmak lazım öncelikle. Bir erkek senin üzülme ihtimalini göz ardı edip seni kırıyorsa devamlı, o erkeğin amacı sevgi değil, seni manipüle edip kendine bağımlı kılmaktır. Devamlı olumsuz konuşacaktır, sen ise ondan takdir almak adına olumlu davranacaksın ve zamanla onun istediği döngüde olmuş olacaksın 🧐. Kendine güvenmeyen ve ona bağımlı. Oysaki öz saygı her şeydir benim için ➡ saygıyı aşan had hudut bilmez olmasa da olur. Ki biz kendimizi bilelim saygımızı koruyalım bize her şeye bedel bu. Geçmişte çok sevdiğim insana sırf bu sebeple defol dedim. Şimdi düşünüyorum, doğru mesafeyi bulmuşum diye. Kimse kimsenin rehabilite ünitesi değil ❌ çekmek zorunda değiliz kaldı ki annesinin iyileştiremediği erkeği biz iyileştiremeyiz. 🎈🌸💁

Ben böyle bir durumda genelde kalbimle mantığım arasında sıkışıp kalıyorum. Kırıldığımı bile bile hâlâ seviyor olmam bazen bana kendimi zayıf hissettiriyor ama aslında o kadar da basit değil. Kalp bir kere bağlanınca, mantığın tüm “git artık” demelerine rağmen orada bir şey seni tutuyor. O insanı affetmek değil belki ama içinden silememek gibi bir durum bu. Mantığım diyor ki; “Seni üzen birini sevmeye devam etmek, kendine haksızlık.” Ama kalbim hemen araya giriyor, “O kadar güzel anılar, o kadar içten duygular bir anda nasıl yok sayılır?” diye fısıldıyor. Belki de ikisinin ortasını bulmaya çalışıyorum. Kırıldığımı saklamadan, ama sevgimi de inkâr etmeden…Zamanla anlıyorum ki, bazen kalbi susturmak değil, onunla yüzleşmek gerekiyor. Çünkü sevgi bitmese bile, bazı yaralar insanın içinde kalıyor ve o yaraları ancak mantıkla değil, kabullenmekle sarabiliyorsun.

Ben birini gerçekten sevdiğim zaman maalesef ki mantığımdan ziyade kalbim daha ön planda çalışıyor. Çoğu zaman kalbimin sesini dinliyorum, mantığımı dinlemem gerektiğini çok sonra fark etsem de geç olabiliyor. Beni kırdıysa eğer, hemen hayatımdan çıkarmam. Önce affetmeye çalışırım, en azından bunun için çabalarım. Yani bu affedilecek bir şeyse tabi. Ama mantığımı da elden bırakmamak en doğru olanıdır.