Aşkı bir ego savaşı haline getirmemek gerektiğini düşünüyorum. İki taraf ta sırası geldiğinde alttan almalı. Bir taraf daha çok alttan alıyorsa diğer taraf bunu fırsat bilip üzerine gitmemeli. Herkesin bir patlama noktası var. Aşk nadir bulunan bir his ilişkiler bu devirde çok zor bulunuyor. Eşit emek her zaman gereken şey
Aşkta alttan almak bence bazen fedakarlık, bazen de saflık olabiliyor. Her durumda aynı şeyi söylemek doğru olmaz çünkü olayın ne olduğuna, kimin ne kadar haklı ya da haksız olduğumaa göre değişir. Ben her zaman alttan alan biri değilim, ama bazen ilişkiyi yıpratmamak, karşımdakini kırmamak için geri adım attığım olur. Eğer karşımda değer veren biri varsa bunu fedakarlık olarak yaparım, ama karşılık görmüyorsam bir yerden sonra bunun saflık olduğunu fark ederim. Yani aslında denge meselesi; kimi zaman susmak büyüklüktür, kimi zaman da kendini ezdirmemek gerekir.
Aşkta alttan almak bazen fedakârlıktır, bazen de yorgun bir kalbin sessizliğidir. Eğer sevgi hâlâ içindeyse, kırılmamak için değil, kırmamak için susarsın. Bu bir zayıflık değil, kalbin inceliğidir. Ama eğer hep sen alttan alıyorsan, bir noktadan sonra bu sevgi değil, kendinden vazgeçiş olur. Gerçek fedakârlık karşılık bulduğunda anlamlıdır, yoksa sadece içten içe eksiltir insanı.
Bence alttan almak bazen saflık değil, sevgiyi koruma çabasıdır. Herkes gururla sevebilir ama herkes kalbini incitmeden sevmeyi beceremez. Çünkü bazı insanlar susarak sever, affederek korur sevdiğin insana karşı gelemezsin kalbin izin vermez. Sevdiğin insana karşı koyacak kadar güçlü değilsin.
Bence bu tamamen dengenin tutturulmasıyla ilgili! Fedakarlık, aşkta olmazsa olmaz; iki taraf da birbirine anlayış göstermeli. Ama sürekli alttan almak, kendi sınırlarını ihlal ettiğin ve karşıdakine fırsat verdiğin bir noktaya gelirse işte bu saflık olabilir. Sevginin sağlıklı olması için, çiftlerin aralarında net bir iletişim kurması gerekiyor. Peki sence dengeli bir ilişki mümkün mü? 🫶✨
Saflık demeyelim ona direkt s*laklık diyelim. ipleri eline vermek. tahtıravelli gibi düşün. kimin sevgisi ağırsa o aşağıda olur, diğeri ise g*tü yüksekte olur , havada kalır. neyin fazlasını birine verirsen onu mutlaka sonunda kullanır. saflık falan kalmaz apt*llığa girer bir süre sonra... hiçbir şeyin fazlasını vermemek gerek. ve sana karşı fedakar değilse fedakar olmamak gerek. Herkesin zamanı değerli. Aşk acıtmak değildir ki. Ona huzuru verebilmektir. Onu apt*l yerine koymak, saflığını yok etmek değil. Aşk masum bir duygu o da herkeste olmayan, olamayan işte...
her şey karşılıklı olmalı sen onu üzmeyim çabasında böyle davranirken kendinden vermeye başlarsın sonra bir bakmışsın ilişkinin başındaki senle şimdiki sen arasında dağlar kadar fark var kendin olmayı unutursun değerlerin yozlasir falan fistan hani derler ya 3 kuruşluk insana 5 kuruşluk değer verirsen 2 kuruş senden gider öyle bir şey peşinden koştuğun değil yanında yuruyebildigin biri daha iyidir
iliskide bence iyi niyet esastir. taraflardan birisi atesse digeri su olmalidir ki karsisindakinin sinirlendiren seyleri daha iyi anlayabilsin. Ama bir zamanlar cok sevdigi birinin her seyini alttan alan birisi olarak soylemek isterim ki hayir. Her sey alttan alinmaz. Yoksa vakti gelince o seni alttan almaz. Ugruna canini verecegin birisi bile olsa sinirini iyi cizmek gereklidir.